«Αντάρτικο πόλεων», ένοπλο κόμμα και κρατικοί κατασταλτικοί σχεδιασμοί

«Η απόλυτη μη βία υποστηρίζει αρνητικά τη δουλεία και τη βιαιότητά της. η συστηματική βία καταστρέφει θετικά τη ζωντανή κοινότητα και την ύπαρξη που μας δίνει. Για να είναι γόνιμες αυτές οι δύο έννοιες πρέπει να βρουν τα όριά τους. Στην ιστορία που θεωρείται σαν ένα απόλυτο, η βία είναι θεμιτή. Είναι μια διακοπή της επικοινωνίας, ένας σχετικός κίνδυνος. Πρέπει λοιπόν να διατηρεί το χαρακτήρα μιας προσωπικής παράβασης για τον επαναστατημένο, κι αν δεν μπορεί να την αποφύγει, να συνδέεται με προσωπική υπευθυνότητα, με έναν άμεσο κίνδυνο[…]

Το τόξο λυγίζει, το ξύλο φωνάζει. Στην κορυφή της ψηλότερης έντασης θα ξεπηδήσει η ορμή ενός ευθυτενούς βέλους, της πιο σκληρής κι ελεύθερης τροχιάς».

(Αλμπέρ Καμύ, Ο επαναστατημένος άνθρωπος)

Η αλήθεια δεν μπορεί να έχει οδηγό την μνησικακία. Το ψέμα δεν είναι δυνατόν να απελευθερώνει. Οι νετσαγεφικές κατηχήσεις και διδαχές για εκβιασμό των «διστακτικών» και εξαπάτηση των «μυημένων», οι διαβεβαιώσεις των ίδιων διδαχών ότι κάθε καταπιεσμένος άνθρωπος μπορεί να αποτελέσει όργανο των μυημένων επαναστατών είναι απλά αποκρουστικές και θλιβερές.

Τίποτα το καινούργιο θα παρατηρήσει κανείς. Όσα γράφονται εδώ, αλλά και έχουν κατατεθεί και στο παρελθόν επανειλημμένα, δεν εμπνέονται από κανενός είδους διάθεση σωτηρίας των «παραπλανημένων». Στο κάτω-κάτω ο καθείς διαλέγει τον δρόμο του. Και έχει κάθε δικαίωμα να νιώθει «χρήσιμος ηλίθιος» ή αναλώσιμος. Μόνο που αν θαυμάζει τις παραπάνω αξίες στο «όνομα της υπόθεσης», δεν μπορεί με πειστικότητα να δυσπιστεί στα αποτελέσματα των εφαρμογών τους. Ούτε να τα συγχέει, εκ του πονηρού, με τον αγώνα για έναν κόσμο ελεύθερο και ανεξούσιο.

Σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι κατανοητή η προβολή της θεολογίας του «ανταρτισμού», που έρχεται να σβήσει τις όποιες πρωτόλειες αμφιβολίες και αντιρρήσεις μπορούν να εκφραστούν. Ο «ανταρτισμός» ως θρησκεία έχει τους «ιερείς» του, τους «πιστούς» και τα «εξαπτέρυγα».

Ακόμα πιο σημαντικό, όμως, είναι το γεγονός, ότι ο «ανταρτισμός» δεν μπορεί να καλλιεργηθεί έξω από τις λογικές του ένοπλου κόμματος, που αποτελεί στην ουσία το θερμοκήπιο του. Ο «ανταρτισμός», όχι μόνο απέχει από το πρόταγμα της κοινωνικής ανταρσίας, αλλά βρίσκεται σε ανταγωνιστική σχέση με την διάχυσή της, αφού οι υπόλοιπες μορφές πάλης χαρακτηρίζονται άλλοτε «απλά περάσματα» των στρατευμένων από ένα ακόμη «πεδίο εξάσκησης» και άλλοτε αγώνες «ρουτίνας».

Έτσι, ακόμα και όταν οι «θεωρητικοί» του εκφράζουν με «αγωνία» την αναγκαιότητα για κοινωνική απεύθυνση, αυτή κινείται στην κατεύθυνση της κατοχύρωσης μιας «συγκρουσιακής βάσης».

Ο «ανταρτισμός» δεν διαπνέεται, λοιπόν, απλά από την λογική της στρατιωτικοποίησης ή του προσδιορισμού της ως «αναγκαίου κακού», αλλά την θέτει ως την κορωνίδα του ιδεολογικού του οπλοστασίου. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι πολλές φορές η ιδεολογική πλατφόρμα, που κατασκευάζεται σ' αυτήν την κατεύθυνση, αφορά αποκλειστικά ένα πλέγμα συνωμοτικών μέτρων, που προτείνονται σε όσους καλούνται να στρατευθούν έχοντας τα «προσόντα» της ετοιμότητας, της τόλμης, του αγέρωχου ύφους και προπάντων του τσαμπουκά και της σκληρότητας, απαραίτητων για να συμμετάσχουν στην «τελική αναμέτρηση» που πλησιάζει. Το οξύμωρο(;) όμως, είναι ότι εξ ίσου πολλές φορές όταν η διασφάλιση της τρομερής και φοβερής συνωμοτικότητας καταντάει ένα καλαμπουράκι, τότε η συνέχεια διασφαλίζεται με την ρήση: «δεν πειράζει εάν μας ξέρουν, φθάνει να μην μπορούν να μας πιάσουν»!!!

Η «τελική αναμέτρηση» αυτού του είδους ιστορικά έχει και συγκεκριμένα αποτελέσματα. Έχουμε επισημάνει, παλαιότερα, ότι οι λογικές αυτές προσφέρουν απεριόριστες κατασταλτικές δυνατότητες στους μηχανισμούς του κράτους. Έχει μικρή σημασία από κοινωνικής σκοπιάς σε ποια ζητήματα διαφωνούν αυτοί που συγκροτούν και διευθύνουν κατά καιρούς τις διωκτικές αρχές. Άλλο τόσο μικρής σπουδαιότητας είναι οι επιμέρους επιχειρησιακοί σχεδιασμοί που καθορίζουν τις «λεπτομέρειες».

Έχει όμως μεγάλη σημασία αν και οπότε κινούνται στις λεγόμενες «εξαρθρωτικές» κινήσεις στοχεύουν, παράλληλα, να δώσουν ένα μάθημα «πειθαρχίας», όχι βέβαια στενά στους επαναστατικούς κύκλους, αλλά ευρύτερα και εν όψει εκδηλώσεων κοινωνικής απειθαρχίας. Και το πρόβλημα φυσικά που υπάρχει και πρέπει να εκτιμηθεί από την πλευρά όσων αγωνίζονται είναι πώς απόκτησαν οι εξουσιαστές αυτήν την δυνατότητα ακριβώς την στιγμή που «καίγονταν» να πανηγυρίσουν μια επιτυχία.

Πολλοί ξεπερνούν κάτι τέτοια «προβληματάκια» δηλώνοντας ότι όλα είναι σκευωρία και προϊόν κατασκευασμένων καταστάσεων, που διαχειρίζονται τα ΜΜΕ. Φθάνουν μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις σε σημείο αυτογελοιοποίησης, όταν ενίοτε συλληφθέντες αποδέχονται την συμμετοχή τους στην τάδε ή την δείνα ένοπλη οργάνωση. Τότε σιωπούν και περιμένουν να πάρουν γραμμή για το αν θα συμπαρασταθούν ή όχι και με ποιο τρόπο. Άλλοι πάλι αρνούνται δήθεν πεισματικά να μπαίνουν σε τέτοιες «δεύτερες» σκέψεις, επειδή δεν αρέσκονται να οδηγούνται στα έωλα μονοπάτια της συνωμοσιολογίας ή των πρακτορικών αντιλήψεων. Και δεν έχουν άδικο. Μέχρι όμως ενός σημείου. Γιατί ειδάλλως η αντιμετώπιση αυτή συνιστά είτε ιδεοληψία είτε απόπειρα συγκάλυψης δυσάρεστων καταστάσεων και ευθυνών. Ευθυνών, που πάμπολλες φορές στο παρελθόν, ξεκινούν πρώτα απ' όλα από την σιωπή μπροστά σε καταστάσεις και γεγονότα που κραύγαζαν για την κατάληξη που θα ακολουθούσε.

Είναι χαρακτηριστική η πεποίθηση ειδικών περί την «τρομοκρατία» ή περισπούδαστων εγκληματολόγων ότι η πάταξη των «τρομοκρατών» καθίσταται ευκολότερη ή είναι θέμα χρόνου αν εξασφαλιστεί η απομόνωση τους από κοινωνικά κομμάτια που δείχνουν συμπάθεια στις ενέργειες τους. Και έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι δεν έχουν άδικο. Τι θα πρέπει λοιπόν να περιμένει κανείς όταν λόγου χάρη καταγράφονται συστηματικά ενέργειες ακατανόητες από μεγάλα κοινωνικά στρώματα ή ακόμα χειρότερα ξεκάθαρα εχθρικές προς αυτά; Ενέργειες που όχι μόνο προβληματίζουν και εξοργίζουν αγωνιζόμενους ανθρώπους, ανάμεσα τους και αναρχικούς και ένα ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο, επίσης, που μπορεί να αντιμετωπίζει κριτικά την συγκεκριμένη μορφή πάλης, αλλά βρίσκεται διακείμενος απέναντί της μόνο θετικά.

Οι ίδιοι οι εξουσιαστές δεν κρύβουν ότι σε περιπτώσεις ευρέων κατασταλτικών κινήσεων, εξ ίσου μεγάλη και πολύπλευρη ήταν η προετοιμασία τους. Η ευρεία κατασταλτική επιχείρηση που ονομάστηκε «εξάρθρωση» της 17Ν δεν άρχισε βέβαια με αφορμή τον σοβαρό τραυματισμό του Σάββα Ξηρού, τον Ιούνη του 2002. Τα δύο χρόνια που προηγήθηκαν, όπως είναι γνωστό, τουλάχιστον 900 άτομα πέρασαν την «βάσανο» της «φιλικής» ανάκρισης. Ελάχιστοι από αυτούς το δημοσιοποίησαν αμέσως.

Σίγουρα, τα μεγέθη της συγκεκριμένης υπόθεσης μπορούν να θεωρηθούν δικαίως (όπως και η περίπτωση του ΕΛΑ, όταν το «άνοιγμα» των φακέλων της Στάζι, που εννοείται ότι τον αφορούσε, ανοίχτηκε τουλάχιστον από το 1994) εξαιρετικά και δυσανάλογα με οποιαδήποτε μπορεί κάποιος να φέρει στο νου του, μεταπολιτευτικά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η εμπειρία των διωκτικών αρχών συνολικότερα από μια τέτοια γιγάντια κατασταλτική επιχείρηση (που σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα δεν έχει φθάσει στο τέλος της…) δεν θα πρέπει να εκτιμηθεί και να προβληματίσει δεόντως.

Επίσης θα έπρεπε ήδη να έχει προβληματίσει, αλλά και να συνεχίζει να προβληματίζει το γεγονός ότι σε διάφορες περιόδους η αριστερά έχει δημόσια και με πολλούς τρόπους δείξει την διάθεση να διαπραγματεύεται την τύχη πολιτικών κρατουμένων. Το γεγονός αυτό είναι φυσικά αδύνατον να μην επηρεάζει σημαντικά την εξέλιξη διαφόρων καταστάσεων σε διάφορες περιόδους. Τα διεθνή παραδείγματα είναι πολλά και διδακτικά (βλ. «άτυπες» συνομιλίες του βρετανικού κράτους με τον ΙΡΑ). Το ίδιο ενδιαφέρουσες είναι και οι αναλύσεις ορισμένων «ειδικών» αναλυτών πάνω στο θέμα, όπως η Λουίζ Ρίτσαρτσον, την οποία έχουμε μνημονεύσει και στο παρελθόν: «Υπερνικώντας το δισταγμό μας να συνομιλήσουμε, θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε πολλά για τους αντιπάλους μας, για τη σημασία που αποδίδουν σε συγκεκριμένους σκοπούς, για το πώς λαμβάνουν αποφάσεις και για το πώς εκτιμούν την δική μας θέση. Οι συνομιλίες αυτού του είδους δεν χρειάζεται να είναι δημόσιες, ούτε χρειάζεται να είναι άμεσες. Θα μπορούσαν να διεξαχθούν από διαμεσολαβητές, αλλά είναι πολύ δύσκολο να γνωρίσεις τους εχθρούς σου αν δεν προσπαθήσεις να τους εμπλέξεις […] Αν καταλήξεις οριστικά στο συμπέρασμα ότι τα αιτήματά τους είναι μη διαπραγματεύσιμα, η πολιτική σου πρέπει να εστιαστεί στο να τους απομονώσεις από τις κοινότητές τους και να τους καταδιώξεις με στοχευόμενες κατασταλτικές πολιτικές. Από την άλλη πλευρά, ενδέχεται να ανακαλύψεις ότι τα αιτήματά τους είναι στην πραγματικότητα διαπραγματεύσιμα, και αυτό μπορεί γι' άλλη μία φορά να σε βοηθήσει να προσανατολίσεις την αντιτρομοκρατική πολιτική. Οι πιθανότερες εκβάσεις θα ήταν να ανακαλύψεις ότι δεν αποτελούν έναν ενιαίο φορέα και ότι κάποιοι έχουν διαπραγματεύσιμα αιτήματα και άλλοι όχι. Τότε η πολιτική σου θα πρέπει να προσανατολιστεί να εκμεταλλευτείς αυτές τις διαφορές και να σπείρεις την διχόνοια ανάμεσά τους».

Συσπείρωση Αναρχικών

Πηγή: http://www.anarchy.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=325%3A-lr-&catid=20&Itemid=50&lang=el

Αγαπητή ευτυχία

Στην ουσία, αυτό για το οποίο θρηνούμε, είναι ο ορισμός της ευτυχίας. Κάτι ποθήσαμε, είτε το αποκτήσαμε είτε το θαυμάσαμε από μακριά, και μετά το χαζεύαμε να πετάει προς άλλα μέρη. Και το ονομάσαμε ευτυχία. Για μας αυτό το όνομα του ταίριαζε. Και ήμαστε κάτι μέσα από αυτό. Δεν περιμέναμε πια. Υπήρχε νόημα.
Και μετά θυμόμαστε όλες τις στιγμές παράλυσης, τη στιγμή πριν τη λέξη, πριν το γέλιο, πριν την πράξη. Τις στιγμές που μετανιώναμε τότε μα τώρα μόνο αυτές θέλουμε. Και είχες πει θα ρωτήσεις, το ήξερες, θα έρθει η μέρα που θα το ρωτήσεις, μα έφυγε τώρα, πέταξε, και δεν ξέρεις καν που είναι!
Μέχρι κι ότι θα μπορούσες να αλλάξεις νόμιζες. Να γίνεις είτε η φαντασίωση του άλλου, είτε κάτι που ταίριαζε στον κόσμο που πόθησες. Και τώρα καταλαβαίνεις πως δεν το έκανες. Θα ήθελες να το είχες κάνει, αλλά δεν το παραδέχεσαι. Μια μέρα θα δεις πως δεν πειράζει που δεν άλλαξες. Δεν είχε σημασία αυτό. Δεν υπήρχε στόχος στο κάτω-κάτω. Απλά τώρα δε θες να κάνεις τίποτα.
Θα σου ξανάρθει η όρεξη. Παλέψεις-δεν παλέψεις. Κι όλα εκείνα τα "όταν", τα "αν", τα "θα", θα είναι μια τρυφερή ανάμνηση. Που θα την λες "τότε". Και ίσως να έχεις ονομάσει κάτι άλλο ευτυχία.
Ποιος είπε πως το να πονάς σε ωριμάζει και σε κάνει να ζεις; Βλακείες. Αρκεί να βλέπεις. Να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά συνέχεια. Και να παρασύρεσαι ταυτόχρονα. Κάν'το, και θα δεις πως αξίζει. Τώρα, τι αξίζει και τι όχι, άντε βγάλε άκρη. Υποκειμενικότητα λοιπόν. Η ζωή ορισμό δεν έχει. Τέλος όλα τα άλλα κουραφέξαλα. Πίστευε ό,τι θες. Στο τίποτα θα καταλήξεις ανεβαίνοντας. Πόσο παράξενα όλα. Πόσο απλά. Πόσο τίποτα. Πόσο τα πάντα.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ να φοβάσαι. Δεν επιτρέπεται. Κυνήγα κάτι άλλο, όχι το εγώ σου. Τι είναι ψέμα, ποια όνειρα θα αντέξουνε, πόσο ικανός θα είσαι να αντιστέκεσαι, να θες κάτι σαν τυφλός που ψάχνει φως, δυστυχώς δεν το διαλέγεις. Ακολουθείς κάτι όπως η σκιά σου εσένα και ανακαλύπτεις. Και συγχρόνως χτίζεις, εσένα. Βάζεις πρωτεραιότητες, και μετά δίχως να σε νοιάζει τι θα πουν οι γύρω, απλά τις ακολουθείς. Πρόσεχε όμως μην αρχίσουν να σε διατάζουν κι εσύ τις ακολουθείς.
Δεν είναι έτσι όμως. Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις. Δεν θα κυνηγήσεις κάτι βάζοντάς του όρους, δεν είναι έτσι. Αλλά δε θα σου πω εγώ πώς είναι. Πώς θα είσαι. Θα σου πω απλά να είσαι.

Κράτα το τριαντάφυλλο και δρόμο

Το να ξεσυνηθίσει ο άνθρωπος, αυτό είναι το ζήτημα. Να πάψει να θεωρεί δεδομένη μια ζωή σε στολή ρομπότ. Τηλεόραση-Δουλειά-Ύπνος-Μάσα, με όποια σειρά αυτά πραγματοποιούνται. Και άμα βγει από αυτό το βούρκο, τότε αυτό που του λείπει είναι το μέλλον του, που έγινε παρελθόν. Είχε μάθει να κολυμπάει εκεί μέσα, να αναπνέει εκεί μέσα. Για το αύριό του είχε κανονίσει να γελάσει με κάτι που δεν υπάρχει πια, να πονέσει με κάτι που δεν υπάρχει πια, να βαρεθεί με κάτι που δεν υπάρχει πια. Και ναι, είχε μάθει να ζει πλήττοντας, τόσο που δεν το είχε καταλάβει καν. Και τώρα δεν τολμάει ούτε να σκεφτεί τη ζωή του χωρίς τη ρουτίνα στην οποία ήταν βυθισμένος. Γιατί μπορεί και να την είχε αγαπήσει αυτή τη ρουτίνα. Και τώρα δεν του φταίει η υπόλοιπη ζωή που τον τράβηξε έξω από τον βούρκο. Του φταίει η ρουτίνα που τον πρόδωσε, ο έρωτάς του. Ή άλλοτε του φταίει ο ίδιος του ο εαυτός, που την έδιωξε, ή που την άφησε να φύγει.
Μα γιατί να ζεις με τέτοια ασυνείδητη μονοτονία; Γιατί να μη ζεις θα απαντήσουν μερικοί. Ζωή σημαίνει δεν ξέρω, σημαίνει μαθαίνω μα ακόμα δεν ξέρω. Είναι το απρόβλεπτο, το ξαφνικό, αυτή είναι η ομορφιά της. Το χθες υπήρξε, το αύριο θα υπάρξει, μα δεν υπάρχουν. Μόνο το σήμερα υπάρχει, κι εμείς το φτήνουμε, για μία ρουτίνα που μας έχουν χώσει στο κεφάλι.
Δες τι όμορφη μέρα, τον ήλιο, τα πουλιά, και τους φίλους σου! Δες τι τυχερός που είσαι να διαβάζεις γεωμετρία και να έχεις χρόνο να σκέφτεσαι, αντί να πουλας διαφημιστικά για να μπορείς να αγοράσεις φακές. Έπιναν νερό από βρύσες του δρόμου και ζούσαν υγιείς κι εμείς με το εμφιαλωμένο παθαίνουμε καρκίνο. Οι έξυπνοι λένε πως αμφιβάλλουν για τον κόσμο γύρω τους και ξέρουν να κρίνουν τα αισθήματα, μα το αυτοκίνητο που τους πάει στη δουλειά τους σπάνια θα κάτσουν να δουν πώς δουλεύει. Γελούσαν κάθε βράδυ σε παρέες, γελάμε κάθε βράδυ καρφωμένοι σ'έναν καναπέ με τηλεοπτική σάτιρα, γελοιοποίηση του κόσμου σε λιγότερο από μισό τετραγωνικό μέτρο. Αυτό μόνο ξέρεις να κάνεις για τον κόσμο που ζεις; Για την ίδια σου τη ζωή; Να γελάς; Με τον ίδιο μας τον εαυτό γελάμε. Αλλά να κάνουμε πέντε βήματα, να γίνουμε εμείς η αλλαγή δεν ξέρουμε να το κάνουμε. Είμαστε ερωτευμένοι με τη δυστυχία μας. Με αυτό το μέλλον είσαι ερωτευμένος, το ίδιο με το οποίο κάθε βράδυ γελάς, απ' αυτό δε θες να απεξαρτηθείς. Σνομπάρουμε τον κόσμο για να τον αλλάξουμε λοιπόν. Και εις ανώτερα. Να τον αγαπήσεις θέλει. Έτσι θα σε κοιτάξει με χαμόγελο και θα σε προστατέψει. Γιατί ένα παιδί γίνεται αληθινός άνθρωπος αν πάρει αγάπη, όχι αδιαφορία, διαταγές ή ξύλο.
Διάλεξε λοιπόν πώς θα αναθρέψεις τον κόσμο σου. Διάλεξε εάν αύριο το πρωί που θα σηκωθείς στη δουλειά σου θα χαμογελάς, και θα έχεις όρεξη. Να μην τα πολυλογώ, αρκεί να σκεφτείς πως αυτή θα είναι η καθημερινότητα σου για τα υπόλοιπα 40 χρόνια, αν είσαι τυχερός. Αυτό που πρέπει να αντιληφθείς, να αντιληφθούμε όλοι, είναι πως γι' αυτό το διάλεξες να το κάνεις αυτό, επειδή το αγαπάς, και είναι το μόνο που θες να κάνεις για 40 χρόνια. Αυτό είναι που σε κάνει να ξεχνάς χρέη, στεναχώριες, ψέματα. Ή σε κάνει τουλάχιστον να τα δεις με άλλο μάτι. Γίνε αυτός που ονειρευόσουν μικρός, σιγά το δύσκολο, απλά ψάξε να βρεις το κίνητρο εκείνου που πρώτος πάτησε στο φεγγάρι και θα γελάσεις.
Δεν έχω μπλε, βάζω κόκκινο, είπε ο Πικάσο. Η ζωή είναι τέχνη, αρκεί να δεις πως είσαι καλλιτέχνης. Μην παινεύεσαι για πράγματα που δεν έκανες. Δε ζεις στην Ελλάδα του Περικλή, ζεις στην Ελλάδα του πολίτη που ψηφίζει για να ψηφίσει και μετά κλαίγεται. Στην Ελλάδα που σκοτώνει για αντίποινα στο φόνο. Ούτε και γι' αυτά που έκανες. Γιατί τότε θα σταματήσεις να κάνεις.
Κι αν σου πουν ποτέ ως δια μαγείας "Διάλεξε ποια είναι τα πράγματα ή οι άνθρωποι που θες να μείνουν για πάντα δίπλα σου ό,τι και να γίνει, κι εγώ θα το κάνω πραγματικότητα", τότε μη διαλέξεις εκείνα κι εκέινους που αγαπάς, μη θεωρήσεις εκείνους δεδομένους. Γι' αυτούς να μην πάψεις ποτέ να προσπάθεις, γιατί η προσπάθεια για εκείνα που πραγματικά νοιάζεσαι είναι που σε κρατάει στην επιφάνεια και όχι πνιγμένο στο βυθό. Πες όχι στο νεκροκρέβατο που στη θέση σου κοιμούνται όλα σου τα απωθυμένα. Ούρλιαξε στον κόσμο, γέλα δυνατά, κάνε τη ζωή σου μια πορεία, όχι μια διαμαρτυρία, βάλε τον εαυτό σου εκεί που πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα και άλλαξέ τα. Μα μην το κάνεις ρουτίνα. Ερωτεύσου ένα βλέμμα, στήριγμα γι' αυτά που θα έρθουν, καλά και κακά. Να είναι η μέρα σου μια παραλία με θέα τ' αστέρια. Είτε είσαι μόνος σου, είτε στην αγκαλιά ενός φίλου, η σιωπή και η θέα έχουν την ίδια απέραντη ομορφιά. Κρυμμένη στο παρόν που έχεις τώρα συνηθίσει να φτύνεις. Κράτα τα ωραία κομμάτια, και προχώρα. Κράτα το τριαντάφυλλο, και δρόμο.

Αλληλεγγύη στο Σίμο Σεϊσίδη

Ο σύντροφος Σίμος Σεϊσίδης ( ένας απο τους πρώτους συντρόφους που μπήκε στην λίστα των “επικυρηγμένων” του σερίφη Χρυσοχουντίδη ) τραυματίζεται απο σφαίρες μπάτσου μετά από εξόρμηση των δυνάμεων καταστολής σε ολόκληρη την Αθήνα με “αφορμή” μια ληστεία σε πολυκατάστημα, μια ληστεία που τα Μ.Μ.Ε και τα παπαγαλάκια τους φρόντισαν να του χρεώσουν πριν καλά καλά αναγνωριστεί ποιος είναι και ουδέποτε κατηγορήθηκε ούτε καν απο τους μπάτσους για αυτήν…

Απο εκείνη την στιγμή αρχίζει να στήνεται ένα ακόμα θέατρο του παραλόγου, με μεταφορά του Σίμου στο Κ.Α.Τ όπου καταστρατηγείται απόλυτα και το τελευταίο δικαίωμα του, με ένοπλους φρουρούς να τον σημαδεύουν με τα “αντιτρομοκρατικά” τους όπλα ακόμα και τις στιγμές που μεταφέρεται με φορείο αιμόφυρτος, με δεκάδες μπάτσους με καλυμμένα πρόσωπα να γεμίζουν ασφυκτικά το νοσοκομείο παρεμποδίζοντας εκτός φυσικά απο γιατρούς και προσωπικό ακόμα και επισκέπτες άλλων ασθενών, κλούβες των ΜΑΤ να περικυκλώνουν το κτίριο και ορδές ασφαλητών να περιφέρονται σε διαδρόμους και σε ιατρικά γραφεία, μετατρέποντας το Κ.Α.Τ σε παράρτημα της αντιτρομοκρατικής..

Οι νοσηλευτές και οι γιατροί, έστω και πολύ καθυστερημένα αναγκάζονται με όσα γίνονται στο Κ.Α.Τ να προβούν σε ανακοίνωση μετά απο μέρες για την απόλυτη καταστρατήγηση των δικαιωμάτων του Σίμου Σεϊσίδη, αναφέροντας ανοιχτά αυτό που όλοι ξέραμε απο την πρώτη στιγμή ότι θα συνέβαινε..Ειδικούς φρουρούς και υποχείρια της αντιτρομοκρατικής να φωτογραφίζουν τον Σίμο με τα κινητά τους τηλέφωνα ακόμα και την ώρα όπου οι νοσηλευτές προσπαθούν να προσφέρουν ότι μπορούν ή είναι διατεθιμένοι να προσφέρουν ( τα απολύτως βασικά δηλαδή ), μεταφορές κινηματογραφικές με μπάτσους να μπαίνουν ακόμα και στο ασθενοφόρο της μεταφοράς προς στον Ευαγγελισμό μιας και μετά τον ακρωτηριασμό του ενός άκρου του ο Σίμος μεταφέρεται στον 10ο όροφο του Ευαγγελισμού ( ενός νοσοκομείου “πεπειραμένου” σε τέτοιες ….καταστάσεις και με “ένδοξο παρελθόν” την υπόθεση του Σαββα Ξηρού και τα όσα έλαβαν χώρα εκεί μετά την σύλληψη του.

Ο Σίμος μετά την πρώτη επίσκεψη αλληλεγγύης στο προαύλιο του Κ.Α.Τ απο φίλους και συντρόφους που πιάνουν στον ύπνο το αστυνομοκρατούμενο νοσοκομείο, δέχεται χτες την 2η επίσκεψη μας έστω και απο τον εξωτερικό χώρο του νοσοκομείου, με πάνοπλες ορδές μπάτσων παρατεταγμένες απέναντι μας, νομίζοντας πως έτσι ή με τους ψευτοτσαμπουκάδες τους θα σταματήσουν την έμπρακτη αλληλεγγύη μας στο πρόσωπο του Σίμου…

Σας γελάσανε…..

Θα είμαστε εκεί όποτε το αποφασίσουμε εμείς, κάθε φορά και περισσότεροι….

Δεν θα αφήσουμε τον Σίμο όμηρο στα χέρια σας….

Πηγή: http://redblack.squat.gr/

Δημόσια δήλωση άρνησης στράτευσης

Μέσα στην περίοδο καπιταλιστικής κρίσης που διανύουμε, όπου οι μεγαλοτραπεζίτες μετρούν τα κέρδη τους εις βάρος των λαών που ξεζουμίζουν, τα αφεντικά δολοφονούν στεγνά εργάτες προκειμένου να γεμίσουν κι΄άλλο τις τσέπες τους, οι κρατιστές προκειμένου να σβήσουν το χρέος τους στο σύστημα ζητούν μέχρι και τη συνδρομή των ανθρώπων που εκμεταλλεύονται, και ενώ οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις βρίσκονται στο χείλος της εξέγερσης, καθώς έχουν πέσει εντελώς οι μάσκες και τα όποια δημοκρατικά προσχήματα, καλούμαι και εγώ με τη σειρά μου να υπηρετήσω την πατρίδα.

Να υπερασπιστώ το μαντρί που λέγεται Ελλάδα, στο οποίο είμαι φυλακισμένος με σκοπό τον έλεγχο και τη χειραγώγηση μου, και να διασφαλίσω έτσι τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Καλούμαι λοιπόν να παρουσιαστώ στις 11 Μαΐου στο ΚΕΜΧ Ναυπλίου και να υπηρετήσω τον πλέον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους που λέγεται ελληνικός στρατός. Το μηχανισμό αυτό που μαζί με την αστυνομία έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για την άμεση καταστολή κοινωνικών αγώνων και εξεγέρσεων των καταπιεσμένων.

Εξεγέρσεων όπως αυτή των μεταλλωρύχων του Λαυρίου το 1896, των κολίγων στο Κιλελέρ το 1910, των λιμενεργατών της Καλαμάτας το 1934 και δύο χρόνια αργότερα των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης το 1936, ενώ με αίμα, επίσης από στρατιωτικά πυρά, βάφτηκε και η εξέγερση των φοιτητών του πολυτεχνείου, που εναντιώθηκαν στη χούντα το 1973. Πλούσια επίσης είναι η δράση του ελληνικού στρατού πέρα από τα ελληνικά σύνορα αλλά και η βοήθεια του στις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ που έχουν αιματοκυλήσει τον κόσμο προασπιζόμενοι οικονομικά συμφέροντά.

Τα συμφέροντα αυτά που τα ονομάζουν πατρίδα και που στο όνομα της έχουν διαπραχθεί τα χειρότερα εγκλήματα. Πατρίδα, εθνική συμφιλίωση, εθνική υπερηφάνεια, λέξεις που μου πιπιλίζουν το μυαλό από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού ακόμα. Οι εθνικές επέτειοι και οι παρελάσεις, οι σημαίες και τα εθνικιστικά ποιηματάκια που διψούν για αίμα αλλοεθνών, στοχεύουν στη δημιουργία ενός ατόμου χωρίς ταξική συνείδηση. Ενός αποπροσανατολισμένου δούλου που θα δουλεύει ακατάπαυστα χωρίς να του μένει χρόνος για τον εαυτό του και χωρίς να σκέφτεται πέρα από αυτά που του επιβάλλουν.

Ένα άβουλο ον που αντί να παλεύει για την απελευθέρωση του από την ταξική κοινωνία και τα εξουσιαστικά δεσμά, έχοντας φάει πλέον το παραμύθι της εθνικής ενότητας, θα νοιώθει ένα με αυτούς που τον εκμεταλλεύονται και θα είναι πρόθυμος, αλλά και περήφανος, να σκοτωθεί για τα συμφέροντα τους. Είμαι αναρχικός και δεν δέχομαι καμιά συνδιαλλαγή με το κράτος και τους λακέδες του. Δηλώνω ολική άρνηση στράτευσης, καθώς το πρόβλημα μου δεν είναι μόνο τα στρατόπεδα, αλλά ο ίδιος ο θεσμός του στρατού. Δεν αποδέχομαι καμία εξαγορά της ποινής-θητείας μου, αλλά ούτε και την εκδικητική μετατροπής της σε ¨κοινωνική εργασία - Αρνούμαι να καταταγώ στον φασιστικό μηχανισμό του στρατού, που στόχο έχει την καταρράκωση της προσωπικότητας και την κατάργηση της αυτόβουλης σκέψης.

- Αρνούμαι να θάψω την ατομικότητα και την αξιοπρέπεια μου μέσα στην ομοιόμορφη, ρομποτοποιημένη μάζα των στρατοπέδων. - Αρνούμαι να υπακούσω σε οποιαδήποτε ιεραρχία, εκτελώντας τις διαταγές του οποιουδήποτε κομπλεξικού στρατόκαυλου, και χωρίς να έχω κανένα δικαίωμα αντίρρησης. - Αρνούμαι να υπηρετήσω οποιοδήποτε εθνικό σύμβολο καθώς όσοι βρίσκονται κάτω από αυτό είναι πέρα για πέρα εχθροί μου.

- Αρνούμαι οποιαδήποτε συμμετοχή στους επεκτατικούς πολέμους των πολυεθνικών εταιρειών. Τάσσομαι απέναντι, έχοντας πλήρη συνείδηση, σε όλα αυτά που εσείς ονομάζεται πατρίδα και έθνος. Ο μόνος πόλεμος που είναι απαραίτητος και με βρίσκει σύμφωνο είναι αυτός που στόχο έχει την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι ο ταξικός πόλεμος που βιώνουν καθημερινά οι μισθωτοί σκλάβοι, με εκβιαστικούς όρους, στους χώρους εργασίας. Ο πόλεμος των χιλιάδων νεκρών εργατών κάθε χρόνο στις οικοδομές, στα εργοστάσια, και σε όλα τα κάτεργα τις μισθωτής δουλείας. Είναι ο πόλεμος στον οποίο έχετε σαφή θέση στο πλευρό των αφεντικών που πλουτίζουν από το αίμα και των ιδρώτα των δούλων τους. Μέχρι και την καταστροφή της ταξικής κοινωνίας ο πόλεμος αυτός θα συνεχίζεται.

- Αρνούμαι να έχω οποιαδήποτε σχέση μαζί σας

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ ΣΑΣ

ΤΑΣΣΟΜΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΣΑΣ

Αλληλεγγύη σε όλους τους αρνητές στράτευσης ανά τον κόσμο

ΦΑΤΣΗΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ

Πηγή: http://www.babylonia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1310%3A2010-06-01-00-18-31&catid=90%3Aantirisies&lang=el

Ο λαός ανέχτηκε αρκετά

Ενας αναρχικος μιλαει για την ελληνικη κριση

Το ακολουθο κειμενο ειναι μια συνεντευξη πανω στην ελληνικη κριση με τον Κωνσταντινο Αβραμιδη - εναν Ελληνα που κατοικει στην Ιρλανδια, μελος του κινηματος αλληλεγγυης των εργατων (Workers Solidarity Movement), και της ενωσης ταχυδρομικων εργαζομενων (Post Workers Union)

Μπορείτε να μας δώσετε κάποιες παρασκηνιακές πληροφορίες για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα;

Πρώτα απ' όλα πρέπει να αρχίσουμε με την τελευταία κυβέρνηση, αν και δεν είναι υπεύθυνοι για την όλη κατάσταση. Υπήρχαν πολλά λεφτά που χάθηκαν, σκάνδαλα, μαύρες τρύπες... όχι ότι ήταν η πρώτη κυβέρνηση που κατέφυγε στη διαφθορά, θυμηθείτε ότι μια Σοσιαλιστική κυβέρνηση μας έβαλε στην Ευρωζώνη μεταλλάσσοντας την οικονομία και την πραγματική της κατάσταση. Ως συνήθως, κανείς δεν καταδικάστηκε ή καταδιώχθηκε κατάλληλα, αλλά πέρισυ έγιναν πολλές συλλήψεις. Το κύριο θέμα ήταν οι δασικές πυρκαγιές, επειδή χρησιμοποιούσαν την καμμένη γη για ανάπτυξη και ήταν μεγάλο σκάνδαλο καθώς δε συνέβαινε από φυσικά αίτια. Και μετά είχαμε το νεαρό Αλέξη (Γρηγορόπουλο), ο οποίος σκοτώθηκε από την αστυνομία, την κατάρρευση των παγκοσμίων τραπεζών και την επίδραση αυτού στην ελληνική οικονομία, γεγονότα που αύξησαν την κοινωνική δυσαρέσκεια. Αλλά κανείς δε μίλαγε για την οικονομική κατάσταση των οικογενειών: οι άνθρωποι στην κυβέρνηση ''διόρθωναν'' τους αριθμούς, απέκρυπταν πληροφορίες, και παρουσίαζαν μία πολύ καλύτερη κατάσταση στο λαό από αυτή που πραγματικά ίσχυε.

Και οι Συντηρητικοί και οι Σοσιαλιστές ήξεραν ότι η κατάσταση ήταν αρκετά άσχημη, αλλά επέρχονταν εκλογές τον Οκτώβρη. Οι Σοσιαλιστές ήξεραν πως η χώρα ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση και ότι δεν θα μπορούσαν να πληρώσουν συντάξεις και μισθούς, οπότε βασικά βρέθηκαν σε κατάσταση χρεωκοπίας. Το IMF και η Παγκόσμια Τράπεζα θέλαν να δώσουν χρήματα, για ένα ''αντάλλαγμα''. Οι πρόσφατα εκλεγμένοι Σοσιαλιστές ανέβηκαν στην εξουσία υποσχόμενοι οικονομικές μεταρρυθμίσεις, μακριά από το Νεοφιλελευθερισμό, υποσχόμενοι κοινωνικές και δημόσιες κρατικές δαπάνες κ.λπ. Ο λαός έπεσε στην παγίδα. Όρισαν ένα πρόγραμμα 100 ημερών μέσα στο οποίο θα έκαναν τα παραπάνω. Υποσχέθηκαν να επιτεθούν στη διαφθορά, αλλά τίποτα από όσα υποσχέθηκαν συνέβη ποτέ, γιατί δεν υπήρχαν λεφτά! Και δεν το παραδέχτηκαν παρ' όλο που το ήξεραν από πριν, ήταν απλά προεκλογικές υποσχέσεις. Οπότε στράφηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ζήτησαν δάνειο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, εκπροσωπούμενη από τη Γαλλία και τη Γερμανία δεν ήταν διατεθημένη απλά να τους δώσει ένα δάνειο, κι έτσι είπαν ότι θα πάρουν τα λεφτά από το IMF. Η Ελλάδα έγινε η πρώτη χώρα που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πήρε λεφτά από το IMF, και αυτό έχει συνέπεις για όλη την ένωση.


Πόσο άσχημοι ήταν οι όροι που τέθηκαν για το δάνειο;

Το IMF αφού έδωσε την πρώτη δόση χρημάτων, ζήτησε να γίνουν κάποιες μεταρρυθμίσεις όπως η μείωση των δαπανών για δημόσιες υπηρεσίες, και η μείωση των συντάξεων. Έτσι η κυβέρνηση ''τσεκούρωσε'' τα bonus και τους μισθούς, και 30% του μέσου εισοδήματος έκανε φτερά για τους εργαζόμενους. Οι συντάξεις μειώθηκαν επίσης έως 30%. Έτσι, οι άνθρωποι που απόκτησαν λεφτά από σπίτια, αυτοκίνητα και άλλα πράγματα, αρχίζουν να τα χάνουν.

Ο δεύτερος όρος είναι ότι πρέπει να μειωθούν σημαντικά οι μισθοί των ιδιωτικών υπαλλήλων, οι οποίοι την είχαν έτσι κι αλλιώς βαμμένη. Οπότε το αποτέλεσμα είναι ότι για πρώτη φορά σε 36 χρόνια έχουμε μια γενική απεργία, με 300.000 διαδηλωτές μόνο στην Αθήνα. Αυτό το μήνα θα έχουμε κι άλλη γενική απεργία, συγκεκριμένα αύριο, άρα σε 2 μήνες θα έχουμε 2 γενικές απεργίες, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί στους σύγχρονους καιρούς. Τώρα πια βλέπουμε νοικοκυρές να βγαίνουν στο δρόμο με κατσαρόλες, κοινούς ανθρώπους που δεν μπορούν να επιβιώσουν, δεν είναι μόνο οι αριστεροί που βγαίνουν στους δρόμους.

Ένα άλλο γεγονός που συμβαίνει είναι μια μαζική έξοδος μεταναστών, προς τη Γερμανία, τη Γαλλία και αυτό δεν έχει συμβεί για χρόνια.


Ποια είναι η αληθινή δύναμη της απεργίας και τι μπορεί να επιτύχει;

Οι διαμαρτυρίες και οι απεργίες δεν μπορούν να επιτύχουν πολλά, για να λέμε και το λόγου το αληθές. Τώρα είναι καιρός να οργανώσουμε μαζικές παύσεις δουλειάς μαζί με καταλήψεις... ο στόχος πρέπει να είναι η ανατροπή της κυβέρνησης. Θα πρέπει να κάνουν δημοψήφισμα για όλο το θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του IMF και μετά πρέπει να γίνει μια μαζική αναδιοργάνωση του δημόσιου τομέα, να καταπολεμηθεί η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα, αρχίζοντας από την κορυφή. Τα υψιλότερα κοινωνικά επίπεδα είναι το πρόβλημα. Αποκαλύφθηκε πριν από 2 μέρες ότι ο σύζηγος της υπουργού τουρισμού, ένας πολύ διάσημος τοπικός μουσικός, χρωστούσε στην εφορία 5,5 εκατομμύρια ευρώ. Παραιτήθηκε, αλλά προσπαθούν να αρμέξουν το λαό ενώ οι ίδιοι χρωστάνε εκατομμύρια στο κράτος!


Ποιοι είναι οι πολιτικοί και οι κοινωνικοί παράγοντες που μπορούν να επιφέρουν αυτές τις αλλαγές για τις οποίες μιλάτε;

Αυτό δεν είναι ξεκάθαρο. Βλέπετε, στην Ελλάδα υπάρχουν περισσότερη άνθρωποι με ταξική συνείδηση απ' ότι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Παρ' όλα αυτά δεν είναι σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού για να υπάρξει μαζική αλλαγή. Οι εργατικές ενώσεις στην πλειοψηφία τους είναι προσκολλημένες είτε στο Σοσιαλιστικό είτε στο Συντηρητικό κόμμα, εκτός απο το ΠΑΜΕ που είναι στο Κομμουνιστικό κόμμα. Το πρόβλημα με αυτές είναι ότι παρ' όλο που έχουν το 10% των εκλεγμένων δεν φέρνουν φρέσκιες ιδέες και μιλάνε σε ένα κοινό που δραστηριοποιήθηκε τη δεκαετία του '50. Καλούν τους ανθρώπους στο δρόμο γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή. Η ηγεσία οφείλει να υπακούει το θέλημα των ανθρώπων της. Ο πρόεδρος της ένωσης του ιδιωτικού τομέα, της ΓΣΕΕ πριν από μερικές εβδομάδες σχεδόν λιντσαρίστηκε από τις δικές του τάξεις και από μέλη της οργάνωσής του όταν προσπάθησε να ηρεμήσει τους ανθρώπους σε μία πορεία. Δεν έχουν το περιθώριο να εκφράσουν άλλες γνώμες από την κοινή. Οι υπόλοιποι αριστεριστές και οι αναρχικοί, προσπαθούν να διεισδύσουν στην οργάνωση, που είναι καλό γιατί επιτυχαίνουν περισσότερα στην πολιτική απ' ότι άλλοι, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό... θα έπρεπε να το είχαν κάνει χρόνια πριν. Οι αναρχικοί διαδήλωναν μόνο σε απομονωμένα block, υπήρχαν δημαγωγοί, αλλά τώρα αρχίζουν να διαδηλώνουν μαζί με τις ενώσεις τους και με τις κοινωνικές τους οργανώσεις, ένα θετικό βήμα.


Κάποιοι στα μέσα ενημέρωσης ισχυρίζονται ότι οι διαμαρτυρίες στην Ελλάδα ''πεθαίνουν'' αυτή τη στιγμή...

Έχω διαφορετικές πληροφορίες, και η αυριανή απεργία θα το αποδείξει. Οι διαμαρτυρίες ισχυροποιούνται. Αλλά αναμενόμενα θα υπάρξει μια διακοπή για λίγο, αν και δεν θα σταματήσουν, γιατί το καλοκαίρι έρχεται και πολλοί θα πάνε διακοπές, μπορεί να δώσουν και bonus για συνταξιούχους που θέλουν να πάνε διακοπές, αλλά αυτό που πρέπει να αναλογιστείτε είναι ότι μπορεί ο Σεπτέμβριος να είναι ''καυτός'' μήνας από θέμα απεργιών, αλλά έχω την αίσθηση ότι ο Οκτώβριος θα είναι ακόμα πιο καυτός. Οι άνθρωποι θα επιστρέψουν, δεν θα υπάρχει bonus, οι συντάξεις και οι μισθοί θα μειωθούν, και θα πληρώνουν ακόμα δόσεις και η εκπαίδευση έχει καταρρεύσει. Θα είναι απλά ένα μικρό διάλειμμα. Και υπάρχει και η πιθανότητα το καλοκαίρι να μην έχει ηρεμιστική επίδραση. Αυτή είναι μια ασυνήθιστη χρονιά, ένας ασυνήθιστος καιρός και εμείς προσπαθούμε να μαντέψουμε. Και είναι δύσκολο να ξέρουμε τι θα συμβεί, είναι η πρώτη φορά που η χώρα βρίσκεται σε τέτοιο χάλι εδώ και 30 χρόνια.


Ποια πιστεύετε ότι θα είναι τα πιθανά σενάριο για να λυθεί η κρίση;

Ένα σενάριο που θέλω να δω είναι η Ελλάδα να πρωτοπορίσει στην παγκόσμια σκηνή κάνοντας κάτι που δεν έχει επιτευχθεί πουθενά αλλού. Δεν θέλω να δω τη χώρα μου απομονωμένη σε ένα μοντέλο Κούβας, με αποκλεισμούς κ.λπ. Αυτό που πρέπει να κατεφέρουμε είναι να απαλλαχθούμε από υποχρεώσεις που έχουν τεθεί από την καπιταλιστική ηγεσία: να βγούμε από το ΝΑΤΟ, από το IMF... χωρίς να πέφτουμε σε συνομοτικές θεωρίας πιστεύω ακράδαντα, λόγω της εμπειρίας από τη Λατινική Αμερική, ότι μπορούν να μετατρέψουν τη χώρα σε οικονομικό ''γουρούνι - Γουινέα''... να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς δεν έχει νόημα να μένουμε σε μια οικονομική συμμαχία χωρίς αληθινή αλληλεγγύη σε κοινωνικό επίπεδο. Δεν είναι μια λαϊκή συμμαχία, μας αναγκάζουν να πληρώνουμε το τίμημα... υποτίθεται ότι ζούμε κάτω από την ίδια στέγη μόνο που είμαστε οι ένοικοι του υπογείου, αυτές δεν είναι σχέσεις μεταξύ ίσων. Χρειαζόμαστε ένα δημοψήφισμα και πιστεύω πως πολλοί άνθρωποι θα ψηφίσουν να μην πληρώνουμε γιατί δεν προκαλέσαμε εμείς το χρέος, το χρέος προκλήθηκε από κερδοσκόπους, πολιτικούς και καπιταλιστές. Το 2ο στάδιο είναι να καλέσουμε αυτούς που είναι υπεύθυνοι και να ''δώσουμε το λογαριασμό'' σε αυτούς. Πρέπει επίσης να φτιάξουμε ανεξάρτητους εμπορικούς οργανισμούς, που θα εκδημοκρατίσουν την εργατική τάξη, ώστε να εκπληρώσουν τη δουλειά τους να μορφώσουν, να αφυπνίσουν, να οργανώσουν... νομίζω ότι αυτό θα μπορούσε να έχει αλυσιδωτή επίδραση σε άλλες χώρες όπως η Ισλανδία - έκαναν δημοψήφισμα, και ψήφισαν να μην πληρώνουν στην Ολλανδία και στην Αγγλία το χρέος που εξ' αρχής δεν προκάλεσαν. Δεν δημιούργησε ο λαός την κρίση, οι τράπεζες το έκαναν.

Αλλά δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση. Μας λείπουν πολλά πράγματα για να σημειώσουμε πρόοδο, αλλά το χειρότερο σενάριο θα είναι να πάρει την εξουσία ο στρατός. Αυτό μπορεί να σημάνει την αποβολλή της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή ένωση με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Και έτσι το IMF θα μπορούσε να θέσει την προώθηση ενός δικτάτορα όπως έκανε η Αμερική στο παρελθόν. Αυτή είναι η χειρότερη περίπτωση. Έχω την αίσθηση ότι ο στρατός δεν έχει διάθεση να παρέμβει, επειδή το ευρύ πολιτικό φάσμα μέσα στο στρατό θα έκανε μια τέτοια απόφαση δύσκολη. Διαφορετικά, δε βλέπω πώς οι καπιταλιστές θα θέσουν σε εφαρμογή τις μεταρρυθμίσεις. Ο λαός ανέχτηκε αρκετά!


Πηγή: http://www.anarkismo.net/article/16722