Όλα στο όνομα του όμορφου κέρδους

Μια ανακοίνωση της αναρχικής κομμουνιστικής νοτιαφρικάνικης οργάνωσης ZACF για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 στη Νότια Αφρική:
Το Αναρχικό Κομμουνιστικό Μέτωπο Ζαμπαλάζα είναι εναντίων της υποκρισίας της κυβέρνησης να παρουσιάσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου FIFA 2010 ως ευκαιρία για να ανέβει το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο των κατοίκων της Νότιας Αφρικής και της ηπείρου γενικά. Είναι ξεκάθαρο πως αυτή η "ευκαιρία" είναι το συμφέρον του παγκόσμιου και τοπικού κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης της Νοτίου Αφρικής. Το αθλητικό αυτό γεγονός θα έχει άσχημες επιπτώσεις για τους φτωχούς και την εργατική τάξη της Νοτίου Αφρικής, κάτι που έχει αρχίσει να φαίνεται ήδη.

Η κυβέρνηση ξόδεψε τεράστια χρηματικά ποσά σε υποδομές και στάδια που δεν θα ξαναγεμίσουν ποτέ, κι αυτό ενώ η ανεργία είναι στο 40% και υπάρχει απίστευτη φτώχεια. Τα τελευταία πέντε χρόνια οι εργαζόμενοι φτωχοί έχουν εκδηλώσει πολλές φορές το θυμό τους με πάνω απο 8.000 διαμαρτυρίες ζητώντας στέγαση και βασικές υπηρεσίες. Το γεγονός πως η κυβέρνηση προτιμά να ξοδεύει χρήματα για αθλητισμό δείχνει την αποτυχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου και της οικονομολογικής ιδέας οτι "αν κερδίζουν πολλά οι πλούσιοι, κάτι θα πέσει και στους φτωχούς" (trickle-down economics) ενώ στη πραγματικότητα δε γίνεται τίποτε άλλο παρά να αυξάνει η φτώχεια παγκοσμίως. Παρόλο οτι έλεγε άλλα στο παρελθόν, τώρα η κυβέρνηση άλλαξε ρότα λέγοντας οτι το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν είναι κερδοσκοπικό.

Η Νότια Αφρική χρειάζεται επειγόντως υποδομές, ειδικά για δημόσιες μεταφορές που σε ορισμένες πόλεις όπως το Johannesburg δεν υπάρχει καθόλου. Το τρένο Gautrain που ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 8 Ιουνίου (για το Παγκόσμιο Κύπελλο) είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία: σε μια χώρα που η πλειοψηφία χρησιμοποιεί καθημερινά ιδιωτικά μικρά λεωφορεία-ταξί σε άσχημη μηχανολογική κατάσταση για μετακινήσεις μεταξύ πόλεων, το Gautrain προσφέρει γρήγορη σύνδεση του Johannesburg με τη Pretoria αρκεί να έχουν να πληρώσουν το ακριβό εισιτήριο. Η ιδιοκτήτρια εταιρία των αεροδρομίων της Νοτίου Αφρικής (ACSA) έχει ξοδέψει δισεκατομμύρια για αναβαθμίσεις των αεροδρομίων της, όπως έχει κάνει και η ιδιωτικοποιημένη εταιρία εθνικών οδών (SANRAL) για να εγκαταστήσει νέα δίκτυα διοδίων -- όλα αυτά τα έργα δεν βοηθούν τους φτωχούς. Οι δήμοι προσπαθούν να ομορφύνουν τις πόλεις καθώς η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει τη πραγματικότητα. Πάνω απο 15.000 άστεγοι άνθρωποι και παιδιά του δρόμου έχουν κλειστεί σε ιδρύματα μόνο στο Johannesburg, και στο Cape Town ο δήμος έδιωξε χιλιάδες φτωχών απο καταλήψεις στέγης πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο δήμος του Cape Town προσπάθησε ανεπιτυχώς να εκδιώξει 10.000 κατοίκους του Joe Slovo απο τα σπίτια τους για να τους κρύψει απο τουρίστες, και αλλού κάτοικοι εκδιώχθηκαν για να γίνει χώρος για στάδια και πάρκα αναψυχής ενώ δίπλα υπάρχουν σχολεία με σπασμένα παράθυρα και παλιά κτίρια.

Αν και πολλοί Νοτιοαφρικανοί δεν υποστηρίζουν το Παγκόσμιο Κύπελλο, άλλοι πέφτουν θύματα εθνικιστικής προπαγάνδας που κρύβει το πραγματικό πρόσωπο του τσίρκου που λέγεται Παγκόσμιο Κύπελλο. Κάθε Παρασκευή είναι η "αθλητική Παρασκευή" όπου το "έθνος" παροτρύνεται (και τα παιδιά στα σχολεία εξαναγκάζονται) να φοράνε μπλουζάκια Bafana-Bafana. Βλέπεις σημαίες στα αυτοκίνητα, ανθρώπους να μαθαίνουν το χορό Diski που χορεύεται στις εκδηλώσεις για τους τουρίστες, και καταναλωτές να αγοράζουν κουκλάκια με τη μασκότ Zakumi. Όποιος μένει σκεπτικιστής μπροστά σε αυτά ονομάζεται αντι-πατριωτικός, κάτι που το είδαμε όταν ζήτησαν απο τους απεργούς του σωματείου των Νοτιοαφρικανών εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς (SATAWU) να επιστρέψουν στη δουλειά τους "για λόγους εθνικού συμφέροντος". Ενώ ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας έχουν χαθεί το προηγούμενο έτος, οι φανφάρες της κυβέρνησης οτι το Παγκόσμιο Κύπελλο δημιούργησε 400.000 θέσεις εργασίας είναι θρασείς. Οι θέσεις που δημιουργήθηκαν είναι ως επι το πλείστον επισφαλείς καθώς γίνονται με Συμβόλαια Ορισμένου Χρόνου και με εργαζομένους που δεν είναι οργανωμένοι σε σωματεία και πληρώνονται λιγότερα απο τον ελάχιστο μισθό.

Πέρα απο τη καταστολή των σωματείων, τα κοινωνικά κινήματα επίσης έχουν δεχτεί την εχθρότητα του κράτους, καθώς έχει απαγορέψει ανεπίσημα όλες τις συγκεντρώσεις κατά τη διάρκεια των αθλητικών γεγονότων. Μάλιστα ίσως αυτή η απαγόρευση να υπάρχει ήδη απο τη 1η Μαρτίου. Σύμφωνα με τη Jane Duncan:

Μια γρήγορη έρευνα που έγινε τη τελευταία εβδομάδα στους δήμους που φιλοξενούν εκδηλώσεις του Παγκόσμιου Κυπέλλου δείχνει οτι έχουν απαγορευτεί οι συγκεντρώσεις. Σύμφωνα με το δήμο του Rustenberg "συγκεντρώσεις δεν γίνονται λόγω του Παγκόσμιου Κυπέλλου". Το ίδιο είπε και ο δήμος της Mbombela. Το δημαρχείο του Cape Town λέει συνεχίζει να δέχεται αιτήσεις για συγκεντρώσεις αλλά αυτό "μπορεί να είναι πρόβλημα" κατά τη διάρκεια των αθλητικών εκδηλώσεων. Οι συγκεντρώσεις απαγορεύονται απο την αστυνομία στους δήμους Nelson Mandela Bay και Ethekwini.
Παρόλο που το σύνταγμα βαφτίζεται "προοδευτικό" δεν προστατεύει την ελευθερία και την ισότητα, και αυτές οι απαγορεύσεις είναι εξόφθαλμα εναντίων του συνταγματικού δικαιώματος συνάθροισης και ελευθερίας του λόγου. Ωστόσο τα κοινωνικά κινήματα στο Johannesburg, μαζί με το Φόρουμ Εναντίων των Ιδιωτικοποιήσεων δεν το βάζουν κάτω τόσο εύκολα,και κατάφεραν να πάρουν την άδεια να διαδηλώσουν τη πρώτη ημέρα του Παγκόσμιου Κυπέλλου με τη βοήθεια του Ινστιτούτου Ελευθερίας του Λόγου. Δυστυχώς η διαδήλωση εξαναγκάστηκε να γίνει τρία χιλιόμετρα μακρυά απο το στάδιο όπου δεν θα λάβει τη προσοχή των ΜΜΕ που φοβάται η κυβέρνηση.

Όχι μόνο το κράτος καταπατά άγρια τους φτωχούς και κάθε εκδήλωση ενάντια στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ζωγραφίζοντας μια εικόνα της Νοτίου Αφρικής με τα χέρια της ανοιχτά σε όσους έρχονται στα ακριβά ξενοδοχεία της, αλλά το κάνει αυτό υπό τις οδηγίες της νόμιμης εγκληματικής αυτοκρατορίας του Sepp Blatter που ονομάζεται FIFA (και σωστά το Κοινωνικό Φόρουμ Durban την ονομάζει THIEFA, δηλαδή κλέφτρα). Όχι μόνο αναμένεται να κερδίσουν 1,2 δις Ευρώ μέσα στο 2010, αλλά έχουν ήδη κερδίσει πάνω απο 1 δις από τα δικαιώματα στα ΜΜΕ.

Στα στάδια και στις περιοχές γύρω απο αυτά που δόθηκαν στη FIFA για όσο διαρκούν τα αθλητικά γεγονότα (χωρίς φορολογία, ουσιαστικά δημιουργώντας περιοχές υπο τον έλεγχο της FIFA όπου οι φόροι και άλλοι νόμοι του κράτους δεν ισχύουν) αλλά και στους δρόμους προς τα στάδια έγιναν εκκαθαρίσεις όσων πουλούσαν προϊόντα που δεν έκδιδε η FIFA καθώς και όσοι κατοικούσαν σε καταλήψεις στέγης κοντά στους δρόμους που οδηγούν στα αεροδρόμια.

Η FIFA, ο ιδιοκτήτης του εμπορικού ονόματος του Παγκόσμιου Κυπέλλου και παρόμοιων προϊόντων έχει μια ομάδα 100 δικηγόρων που ψάχνουν σε όλη τη χώρα για μη-εξουσιοδοτημένα προϊόντα. Αυτά τα προϊόντα κατάσχονται και οι πωλητές τους συλλαμβάνονται παρόλο που οι περισσότεροι Νοτιοαφρικανοί (και γενικά σε όλη την ήπειρο) αγοράζουν ανεπίσημα προϊόντα καθώς πολύ λίγοι έχουν τα χρήματα που απαιτούνται για τα επίσημα μπλουζάκια. Επίσης η FIFA έχει κλείσει το στόμα των δημοσιογράφων αφού τους απαγορεύει να λένε αρνητικά πράγματα για αυτήν, κάτι που καταργεί την ελευθερία του τύπου.
Η μεγάλη ειρωνεία είναι πως κάποτε το ποδόσφαιρο ήταν το άθλημα της εργατικής τάξης. Η επίσκεψη στο στάδιο ήταν φτηνή και εύκολη για τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να ξεχάσουν τη μιζέρια της ζωής τους κάτω απο την εξουσία του αφεντικού και του Κράτους. Σήμερα το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και το Παγκόσμιο Κύπελλο δίνουν υπέρογκα κέρδη σε μια μικρή ελίτ (που ξοδεύει δισεκατομμύρια εν καιρό παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης) και απαιτούν πληρωμή για να βλέπουμε ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές. Το ποδόσφαιρο έτσι έχει χάσει τον εργατικό του χαρακτήρα και έχει εμπορικοποιηθεί.

Ο Μπακούνιν κάποτε είπε "οι άνθρωποι πάνε στην εκκλησία για τους ίδιους λόγους που πάνε στη ταβέρνα, για να ξεχάσουν τη μιζέρια τους, να φανταστούν για λίγα λεπτά οτι είναι ελεύθεροι και χαρούμενοι". Ίσως μέσα σε αυτό το πανηγύρι με σημαίες και τυφλό εθνικισμό μπορούμε να προσθέσουμε το άθλημα αυτό ως μια παράμετρο της εξίσωσης που κάνει να φαίνεται ευκολότερο να ξεχνάς παρά να παίρνεις ενεργά μέρος στη μάχη ενάντια στην αδικία και την ανισότητα. Υπάρχουν όμως πολλοί που παίρνουν μέρος, και η εργατική τάξη, οι φτωχοί και οι οργανώσεις τους δεν είναι τόσο ευάλωτες στα ψέμματα όσο θα ήθελε η κυβέρνηση. Από τις προσωρινές καταλήψεις στέγης γύρω απο τα στάδια μέχρι τις μαζικές διαδηλώσεις και τις απεργίες, με άδεια ή χωρίς, παρά τις κατηγορίες "έλλειψης πατριωτισμού" και τις απαγορεύσεις της ελευθερίας του λόγου, εμείς με πείσμα θα κάνουμε τις φωνές μας να ακουστούν για να δείξουμε τις τρομακτικές ανισότητες της κοινωνίας μας και τα παιχνίδια που παίζονται παγκοσμίως εναντίων των ζωών αυτών πάνω στους οποίους χτίζονται και τελικά θα καταστραφούν.

Κάτω το Παγκόσμιο Κύπελλο!

Κάτω η κρατική καταστολή και ο εθνικισμός!

Ζήτω ο αγώνας των ανθρώπων εναντίων της εκμετάλλευσης και του κέρδους!

✯Η ανακοίνωση είναι της οργάνωσης Zabalaza Anarchist Communist Front (Αναρχικό Κομμουνιστικό Μέτωπο Ζαμπαλάζα).


Πηγή: http://www.anarkismo.net

Περί αλκοόλ

Τίθεμαι κατά της οποιασδήποτε κατανάλωσης αλκοόλ. Το ξεκαθαρίζω από την αρχή ώστε να δοθεί ένα σαφές νόημα στο κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω.

Το αλκόολ (C2H5OH) είναι μια χημική ουσία που βρίσκεται στο αίμα του ανθρώπου σε απειροελάχιστο ποσοστό (1,5 χιλιοστό του γραμμαρίου ανά λίτρο). Για να καταστεί ένας άνθρωπος υπό την επήρεια του αλκοόλ θα πρέπει αυτό να ξεπεράσει τα 800 χιλ. του γραμμαρίου ανά λίτρο αίματος. Αυτό σημαίνει ότι, ένας πιο σωματώδης άνθρωπος μπορεί να απορροφήσει μεγαλύτερη ποσότητα από έναν πιο μικρόσωμο, αφού ο μεγαλόσωμος θα έχει περισσότερο αίμα. Ως ουσία είναι εθιστική, και υπάρχει ο κίνδυνος της εξάρτησης από αυτήν όταν καταναλώνεται σε μεγάλες ποσότητες πολύ συχνά.

Ένα ποσοστό του αλκοόλ διασπάται όταν το καταναλώνουμε, το υπόλοιπο όμως απορροφάται από το αίμα μας. Για να μειώσει κανείς το ρυθμό και το ποσοστό απορρόφησης αυτό που πρέπει να κάνει είναι πρώτα να έχει φάει (αν το γεύμα έχει λίπος ακόμα καλύτερα) διότι όταν το στομάχι έχει και τροφές μέσα η περιεκτικότητα του αλκοόλ σε αυτό γίνεται πολύ μικρότερη. Ακόμη, θα πρέπει να καταναλώνει το αλκοόλ με αργό ρυθμό, καθώς ο οργανισμός έχει έτσι μεγαλύτερη δυνατότητα αντίδρασης.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι οι γυναίκες μεθάνε πιο γρήγορα από τους άντρες, πράγμα που οφείλεται στο ότι είναι πιο μικρόσωμες, και στο ότι έχουν λιγότερο λίπος στον οργανισμό τους, επομένως απορροφούν μεγαλύτερη ποσότητα αλκοόλ σε σχέση με τον άντρα.

Οι συνέπειες της ουσίας αυτής στον οργανισμό είναι πολλές, και κατηγοριοποιούνται σε άμεσες και έμμεσες.
Οι άμεσες είναι πρωτίστως η καταστολή μέρους της εγκεφαλικής λειτουργίας. Τα συμπτώματα της είναι η επιβράδυνση των αντανακλαστικών και η έλλειψη προσανατολισμού και αντίληψης του περιβάλλοντος. Στη συνέχεια, προκαλείται μείωση των αναστολών στη λήψη αποφάσεων καθώς και αύξηση της αυτοπεποίθησης, που οδηγούν το άτομο σε μη φυσιολογικές ενέργειες, και μη ηθικές πράξεις.

Πολύ επικίνδυνη είναι η ανάμειξη αλκοόλ με ναρκωτικές ουσίες, καθώς αυτές σταματούν τον εμετό που είναι η αντίδραση του οργανισμού στο αλκοόλ, όπως επίσης και με ιατρικά φάρμακα, διότι αλλοιώνεται το αποτέλεσμά τους.

Οι έμμεσες συνέπειες από μακροχρόνια κατάχρηση είναι η γενική έλλειψη συγκέντρωσης και αντίληψης, η κατάθλιψη και οι τάσεις αυτοκτονίας, η κύρωση ήπατος, και η λιγότερο σημαντική, η αύξηση βάρους, αφού το αλκοόλ έχει πολλές θερμίδες (7 kcal/gr). Εκτός από την πρώτη και την τελευταία οι υπόλοιπες έχουν υπάρξει ουκ ολίγες φορές αιτίες θανάτου.

Ωστόσο αν θέλω να είμαι αντικειμενικός οφείλω να πω και κάποιες αρετές του αλκοόλ, οι οποίες σαφέστατα δε συγκρίνονται με τα προβλήματα που δημιουργεί. Η μικρή ποσότητα αλκοόλ κάνει καλό στην κυκλοφορία του αίματος και στην καρδιά, και όταν λέμε μικρή εννοούμε ένα ποτήρι κρασί τη μέρα, και όχι κάθε μέρα. Επιπλέον μπορεί να φανεί χρήσιμο (αν και προσωπικά πάλι δεν το συνιστώ) σε περιόδους μεγάλου άγχους και στρες, πάντα καταναλισκόμενο σε μικρή ποσότητα.

Τα παραπάνω ήταν κάποιες πληροφορίες ώστε να κατατοπίσω αυτούς οι οποίοι δεν ξέρουν περί τίνος πρόκειται. Ακολουθεί η ανάλυση της προσωπικής μου άποψης, η οποία εύχομαι να σας επηρεάσει και να σας προβληματίσει ως προς αυτή τη θλιβερή κατ' εμέ ιστορία.



Τι σημαίνει ''πίνω''; Για ποιο λόγο οι άνθρωποι σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου συνδέουν το αλκοόλ με τη διασκέδαση σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρείται απαραίτητο για τη δημιουργία της;

Η απαντήσεις που θα δοθούν από τους περισσότερους είναι πίνω για να διασκεδάσω, για να χαλαρώσω, και το αλκοόλ είναι συνδεδεμένο με τη διασκέδαση επειδή ανεβάζει το κέφι. Και οι απαντήσεις αυτές ισχύουν, όμως είναι απαντήσεις ασυνείδητου ατόμου, που παραβλέπει τις συνέπειες και δρα άσκοπα.

Από μικρός δεν ήθελα να με εξουσιάζουν. Είμαι ελεύθερος, στο σώμα και στη συνείδηση. Δεν δέχομαι να χάνω τον έλεγχο του εαυτού μου, διότι έτσι γίνομαι ένα αποβλακωμένο ον χωρίς σκοπό. Θέλω οι πράξεις και τα λόγια μου να προέρχονται από το μυαλό και την καρδιά μου και αυτά να είναι πλήρως αυτόνομα, αφού έτσι όρισα παραπάνω. Όταν κλαίω θα το κάνω επειδή δάκρυα κυλάνε από τα μάτια μου και όταν γελάω θα το κάνω επειδή ζέστη κυλάει στην καρδιά μου. Ζέστη φιλίας, ζέστη έρωτα. Και, για να μην ξεφεύγουμε από το θέμα μας, όταν διασκεδάζω το κάνω επειδή αυτό θέλω να κάνω εγώ. Αλλά είμαι σίγουρος ότι κατά βάθος, όλοι ανεξαιρέτως θέλουν να ισχύουν τα παραπάνω γι' αυτούς έστω κι αν δεν το εκδηλώνουν.

Το τραγικό της ιστορίας τώρα, είναι ότι το αλκοόλ θεωρείται μορφή απελευθέρωσης, μέσο που μας ''βοηθά''. Ακούω πολλούς να μου λένε πόσο ήπιαν την περασμένη εβδομάδα και αναρωτιέμαι: ''Τι διάολο ρε πούστη απορροφητήρας είναι;''. Είναι αδύνατον να ''θέλεις'' να καταναλώσεις τόσο ποτό. Αρχικά ο οργανισμός σε προειδοποιεί. ΞΕΡΕΙΣ πότε πρέπει να σταματήσεις. Και επιπλέον δεν θυμάμαι μικρός να ήθελα να πιω 1μισι λίτρο κόκα κόλα σε 2 ώρες, όπως και όλοι φαντάζομαι. Επομένως οι άνθρωποι που το κάνουν αυτό επιζητούν τη μέθη. Ως μεθυσμένοι θα κάνουν πράγματα που δεν ξέρουν αν θέλουν και μετά θα περηφανεύονται γι' αυτά. Θα είναι χαρούμενοι που έχασαν τον εαυτό τους και έκαναν ό,τι μαλακία τους κατέβηκε εκείνη τη νύχτα. Αυτά τα γεγονότα όμως είναι αντιφατικά. Από πότε η ελευθερία συνδέεται με την απώλεια της συνείδησης και με την εξωτερική επήρεια; Γιατί χαίρεστε που κάνατε κάτι ενώ δεν είχατε απόλυτο έλεγχο αυτού; Είστε γελοίοι. Αυτό έχω να πω. Η πίεση μιας μίζερης καθημερινότητας δεν εξαλείφεται με τη μέθη, η οποία βλάπτει και τον οργανισμό και κάνει την καθημερινότητα του ατόμου ακόμα πιο μίζερη (βλ. συνέπειες πιο πάνω), αλλά με την εκδήλωση των πραγματικών συναισθημάτων και προβλημάτων. Πραγματικά όταν ακούω για περιπέτειες υπό την επήρεια αλκοόλ μου 'ρχεται να δείρω το άτομο που τις περιγράφει. Περηφανεύεται που δεν ήταν ο εαυτός του! Βγάλτε το ξερό σας από αυτή την ξεφτίλα επιτέλους! Ο εαυτός σας είναι ότι πιο πολύτιμο έχετε, μην το διαστρεβλώνετε κι' αυτόν. Καταλήγω λοιπόν, ότι αυτοί που επιζητούν τη μέθη το κάνουν γιατί αδυνατούν να περάσουν καλά όντας ο εαυτός τους και καταδέχονται να υποβάλλονται σε μία εξωτερική επήρεια την οποία και βρίσκουν καλή. Έχουν μεγάλη έλλειψη αυτοπεποίθησης, και είναι μπερδεμένοι ή δεν έχουν ψαχτεί εσωτερικά. Ακόμη άλλοι θεωρούν ότι κάνοντας ''ξέφρενα'' πράγματα θα γίνουν πιο αρεστοί, χάνοντας το νόημα της διασκέδασης.

Σταματήστε λοιπόν να πουλάτε μαγκιά, γιατί φυλακίζεστε σε μία αξιολύπητη κατάσταση. Αν νομίζετε ότι είναι ωραίο να παραπατάτε θα σας το πω εγώ: ΕΙΝΑΙ ΞΕΦΤΙΛΑ. Αν νομίζετε ότι είναι ωραίο να παραμιλάτε, θα σας το πω πάλι εγώ: ΕΙΝΑΙ ΞΕΦΤΙΛΑ. Αν νομίζετε ότι είναι ωραίο να ξερνάτε, θα κάνω πάλι τη βαρετή δουλειά να σας το πω: ΕΙΝΑΙ ΞΕΦΤΙΛΑ. ΞΕΦΤΙΛΑ!!!.
ΟΤΑΝ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΩ ΤΟ ΚΑΝΩ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΘΕΛΩ ΕΓΩ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΓΩ. ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΕΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ. ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΕ ΒΛΕΠΩ ΣΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.


Επίσης, ένα άλλο φαινόμενο που παρατηρείται, είναι ότι οι άνθρωποι πίνουν για να ξεχάσουν τα προβλήματά τους, και αναφέρομαι σε όλο το φάσμα των προβλημάτων. Οικογενειακών, ερωτικών και επαγγελματικών. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μαλακία που έχω ακούσει ποτέ.
Αρχικά ας το πάρουμε από την επιστημονική πλευρά. Όπως είπα και πριν, το αλκοόλ καταστέλλει τις εγκεφαλικές λειτουργίες, πράγμα που σημαίνει ότι ο εγκέφαλος σκέφτεται λιγότερο, γι' αυτό και το άτομο μελαγχολεί. Εξ' άλλου ανέφερα και ότι μακροχρόνια συνέπεια του αλκοολισμού είναι η κατάθλιψη. Άρα, όντας κάποιος μεθυσμένος γίνεται χειρότερα ψυχολογικά από ότι ήταν. Κατά δεύτερον, ας το πάρουμε από λογική και ηθική πλευρά. Είναι εντελώς ανώριμο για άλλη μια φορά να μη θέλει κανείς να λύσει μόνος του, είτε τελείως μόνος του είτε με συμβουλές, το πρόβλημα που τον απασχολεί. Εγώ θα το θεωρούσα ντροπή για μένα να πιω για τέτοιο λόγο. Δηλαδή τι κάνω, χρησιμοποιώ το αλκοόλ ως ψυχοφάρμακο; Όχι φίλοι μου, μπορώ και μόνος μου.

Πάρτε το χαμπάρι. Όπως και να αναλυθεί, από όποια προοπτική και να το δει κανείς, η κατανάλωση αλκοόλ (η πολλή) ισοδυναμεί με αδύναμη προσωπικότητα, με έλλειψη αυτοπεποίθησης και με ασυνειδησία. Όμως μπορείτε να το αλλάξετε. Όπως όλα αυτά, είναι στο χέρι σας.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στις 20/6 στο Βόλο

Απεργία πείνας ξεκίνησαν σήμερα οι κρατούμενοι των φυλακών Άμφισσας, στο σύνολό τους.
Οι συνθήκες κράτησης είναι δυσβάσταχτες, που αρκετοί κρατούμενοι εκδηλώνουν όχι απλώς τη διαμαρτυρία τους, αλλά την οργή και την απόγνωσή τους.

Η συγκεκριμένη φυλακή είναι χωρητικότητας 80 ατόμων και αυτή τη στιγμή στοιβάζονται επιπλέον των 250 κρατουμένων. Πολλοί από αυτούς κοιμούνται στο πάτωμα, ακόμα και μέσα στις τουαλέτες. Το φαγητό, όπως καταγγέλλουν οι κρατούμενοι, δεν τρώγεται, ενώ οι κατσαρίδες έχουν κατακλείσει τους χώρους.

Οι κρατούμενοι επίσης διαμαρτύρονται για τις εξοντωτικές ποινές, τη μη χορήγηση αδειών και τις τρομακτικές καθυστερήσεις στην εκδίκαση των υποθέσεών τους.

Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των κρατουμένων εκφράζει την πλήρη συμπαράσταση και αλληλεγγύη στον αγώνα των κρατουμένων της Άμφισσας.

Πέμπτη 17/6/2010
Τηλέφωνο Επικοινωνίας 210-3635667

keli.gr/.../blog-post_17.html

Απεργία πείνας από Αλγερινό στο Ρέθυμνο

Ένας Αλγερινός, ο Ρασίντ, βρίσκεται εδώ και 19 ημέρες στα κρατητήρια στο Ρέθυμνο.

Επειδή δεν έχει χαρτιά πρόκειται να απελαθεί. Το ζήτημα είναι ότι 1ον βρίσκεται στο κρατητήριο 19 ημέρες και του ανακοίνωσαν ότι μπορεί να κρατηθεί εκεί ακόμη και 6 μήνες μέχρι να μεταφερθεί στο Μεταγωγών στην Αθήνα και από εκεί να απελαθεί για Αλγερία. 2ον οι συνθήκες κράτησής του, αλλά και των υπόλοιπων κρατούμενων είναι άθλιες. 3ον ο Ρασίντ καταγγέλει ξυλοδαρμό και βασανισμό από τους μπάτσους κατά τη μεταφορά του στο Α.Τ. Ρεθύμνου.

Για αυτούς τους λόγους ο Ρασίντ εδώ και 4 ημέρες βρίσκεται σε απεργία πείνας.

Η σύντροφός του από σήμερα βρίσκεται και αυτή σε απεργία πείνας ως ένδειξη συμπαράστασης στον σύντροφό της και στον αγώνα που δίνει.

Όποιος γνωρίζει ακριβώς το νομικό πλαίσιο για αυτά τα ζητήματα, είτε ας παρέμβει, είτε ας γράψει εδώ για το τι μπορεί να γίνει για να αποφευχθεί η επιπλέον κράτησή του και η απέλασή του. Ας μην το αφήσουμε να περάσει έτσι...

Κανένας όμηρος στα χέρια του κράτους!


Πηγή: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=118321

Αντικειμενικότητα στο φυσιολογικό λοιπόν

Δεν είμαι ρατσίστρια με τους ρατσιστές. Εάν είχαν λογικά επιχειρήματα, θα με έπειθαν.
Η αναπαραγωγή, η διαιώνιση του περιβόητου είδους μας, βασίζεται στη σεξουαλική συνεύρεση δύο ατόμων διαφορετικού φύλου. Έτσι, οτιδήποτε διαφορετικό αυτού, αδυνατεί να χαρακτηριστεί φυσιολογικό. Κι όμως, ο άνθρωπος, το μόνο λογικό ζώο, έχει και την ιδιότητα της επιλογής, της προτίμησης. Οι σεξουαλικές μας προτιμήσεις, είτε είναι άμεση συνέπεια του περιβάλλοντος ανατροφής μας είτε είναι καταγεγραμμένη στο γενετικό μας υλικό, είναι μέρος του εαυτού μας. Σίγουρα μας προσδίδουν ένα χαρακτηριστικό, μία ταυτότητα.
Όσον αφορά τους ομοφοβικούς, νομίζω πως είναι τουλάχιστον ανόητο να δηλωθεί πως εκείνο που κατηγορούν στους ομοφυλόφιλους είναι το ότι μέσω των σχέσεων που συνάπτουν οι αναπαραγωγή είναι αδύνατη.
Στο πολιτισμικό πλαίσιο του 21ου αιώνα, όπου σλόγκαν αποτελεί η απελευθέρωση, ο κοινωνικός αποκλεισμός, αρκετές διακρίσεις, εκφράσεις ρατσισμού εναντίον ατόμων που ενδιαφέρονται ερωτικά για άτομα του ίδιου φύλου, αποτελούν καθημερινότητα. Και έτσι, καταφέρνουμε να κρίνουμε κάποιον, όχι από το τι λέει, όχι από το πώς δείχνει, όχι από τους τρόπους του, αλλά από τα μάτια στα οποία βρίσκει τον έρωτα. Άντρας, θεωρείται περισσότερο ο θρασύδειλος εξυπνάκιας που φτύνει στο δρόμο παρά ο ευπρεπής άνθρωπος που περπατάει πιο δίπλα. Κι αυτό, διότι ο δεύτερος έλκεται από άντρες.
Εκείνος λοιπόν, που θα πει αρνητικό, ρατσιστικό ή υποτιμητικό σχόλιο για ομοφυλόφιλο άτομο, πρώτα να σκεφτεί τα κριτήρια με τα οποία επιλέγει εκείνο που θα πει, θα κάνει, θα πιστέψει ή θα υποστηρίξει. Να σκεφτεί αν σε έναν κόσμο βουτηγμένο στη μαζικοποίηση, έναν κόσμο όπου η μοναδικότητα του ατόμου απορροφάται από συρμούς, δεν πρέπει να ξεχωρίζεις θετικά εκείνον που έχει πνεύμα και προσωπικότητα, αλλά να ξεχωρίζεις αρνητικά εκείνη που θα ερωτευτεί γυναίκα ή εκείνον που θα ερωτευτεί άντρα.
Ας παραδεχτούμε πως πλέον αυτού του είδους ο ρατσισμός, όπως και κάθε ρατσισμός, είναι επιεικώς απαράδεκτος, ανούσιος και, κατά έναν τρόπο ξεπερασμένος. Όσοι επιλέγουν να είναι προσκολλημένοι σε τέτοιου είδους ιδεολογίες βρίσκονται κατά κάποιο τρόπο εκτός εποχής. Διότι η εποχή που διασχίζουμε, ο συνδυασμός των προτύπων και των αξιών που τη διέπουν δίνουν πλέον έμφαση στο άτομο, όχι το φύλο. Πλέον ομοφυλόφιλες σχέσεις από αρκετό κόσμο δε θεωρούνται κάτι παράδοξο ή πρωτοφανές, αλλά απλά μία άλλη πιθανή πτυχή των ανθρώπινων σχέσεων. Και έτσι είναι.
Κι όμως! Οι άνθρωποι – οι περισσότεροι δηλαδή - εξακολουθούν να στέκονται στην επιφάνεια. Να ακούς πως δεν ανέχονται το θέαμα ατόμων ίδιου φύλου να φιλιούνται; Θέλω να ουρλιάξω· ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥΣ. Εσύ πώς φιλιέσαι στο δρόμο; Ποιον πας να εμποδίσεις να φιληθεί; Είσαι γελοίος.
Έχουν γενικοποιηθεί οι καταστάσεις και η εικόνα του ομοφυλόφιλου άντρα για παράδειγμα είναι ένας επιδεικτικός θηλυπρεπής που λυγίζει τον καρπό του. Εντάξει δέχομαι πως αυτό είναι υπερβολικό, αλλά παραδεχτείτε κι εσείς πως η ανασφάλειες που οι κοινωνία του έχει δημιουργήσει απλά και μόνο επειδή είναι αυτό που είναι και θέλει αυτά που θέλει φταίνε γι’ αυτό το αποτέλεσμα.
Αλλά και πάλι, δεν είναι αφύσικο. Επειδή είναι μία διαφορετική μορφή άντρα ή γυναίκας; Τι είναι ο άνθρωπος, προϊόν μίας μηχανής που δεν παύει να παράγει το ίδιο μοντέλο; Κάποιος απλά δεν είναι πανομοιότυπος με κάποιους γύρω του και του κοτσάρουμε τη σφραγίδα του λάθους. Με όποιον θέλει ανάβει, για εκείνον αυτό είναι το σωστό.
Ας παραδεχτούμε πως λογική στην ομοφοβία και στο ρατσισμό δεν υπάρχει. Ό,τι υπάρχει είναι δημιούργημά μας. Σίγουρα, κάποιος επιλέγει τα κριτήριά του, και μπορεί αυτά να είναι τα προαναφερθέντα. Αλλά τα δικαιώματά μας, τελειώνουν εκεί που αρχίζουν του άλλου. Εκτός από τα δικαιώματα στον έρωτα, που ίσως και να μην τελειώνουν. Οπότε σκασμός. (Δεν ήθελα να το χαλάσω στο τέλος αλλά δεν τα κατάφερα).

Οι αντιρρησίες και η αντιμετώπισή τους

Ο θεσμός της υποχρεωτικής στράτευσης εισάγεται στην Ελλάδα το 1911, λίγο πριν την εμπλοκή της χώρας σε μια σειρά συνεχών πολέμων (Βαλκανικοί, 1ος Παγκόσμιος, εκστρατεία στην Ουκρανία, Μικρά Ασία). Η διάρκεια αυτής της εμπλοκής (πάνω από μια δεκαετία) και η συνεπακόλουθη εξάντληση των στρατιωτών - πολλοί από τους οποίους κατατάχτηκαν το 1911 και απολύθηκαν το 1923 – φέρνουν ως αποτέλεσμα το πρώτο μαζικό κύμα λιποταξιών στον ελληνικό στρατό.

Για τα επόμενα 60 χρόνια αρνητές στράτευσης για λόγους συνείδησης είναι σχεδόν αποκλειστικά οι Μάρτυρες του Ιεχωβά (ΜτΙ). Οι ποινές που αντιμετωπίζουν από τα στρατιωτικά δικαστήρια είναι πολύ βαριές, συνήθως 10 ή 15 χρόνια σε στρατιωτικές φυλακές μετά από αλλεπάλληλες καταδίκες. Ορισμένοι Μάρτυρες, κύρια κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου, καταδικάζονται σε θάνατο και εκτελούνται.

Το Σεπτέμβρη του 1977, κάτω από την πίεση διεθνών οργανισμών και ιδιαίτερα του Συμβουλίου της Ευρώπης, η κυβέρνηση Καραμανλή, στην τελευταία μέρα λειτουργίας της Βουλής, περνάει το νόμο 731, με τον οποίο όσοι αρνούνται να στρατευτούν για θρησκευτικούς λόγους μπορούν είτε να εκπληρώσουν τετραετή άοπλη θητεία σε στρατόπεδο είτε να φυλακιστούν για τέσσερα χρόνια σε στρατιωτικές φυλακές, εξαιρούμενοι κατόπιν από τις περαιτέρω προσκλήσεις. Δυο χρόνια πριν, κατά τη συνταγματική αναθεώρηση του 1975, η τότε πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για την θέσπιση εναλλακτικής υπηρεσίας για όσους αρνούνται για ιδεολογικούς ή θρησκευτικούς λόγους να εκπληρώσουν στρατιωτική θητεία, είχε απορριφθεί από τη Νέα Δημοκρατία

Αν και τα κινήματα για το σεβασμό των δικαιωμάτων των στρατιωτών ήταν ιδιαίτερα ενεργά, το θέμα της μη θρησκευτικής άρνησης στράτευσης παρέμενε ως τότε ταμπού για τα κόμματα και το νεολαιίστικο κίνημα καθώς ο εκδημοκρατισμός και ο έλεγχος του στρατού, όπως και η λαϊκή παρέμβαση στα στεγανά του συστήματος, είχαν αναγνωριστεί ως βασικός στόχος, ο οποίος απαιτούσε τη συμμετοχή των "συνειδητοποιημένων" πολιτών στους υπάρχοντες θεσμούς.

Η πολιτική αμφισβήτηση μερικών από αυτούς τους θεσμούς και ειδικά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, κερδίζει αρχικά έδαφος ανάμεσα στις τότε φρέσκιες οικολογικές ομάδες, στους κύκλους των ανυπότακτων και σε μέρος του αντεξουσιαστικού χώρου. Οι πρώτες σποραδικές αναφορές στο θέμα τοποθετούνται γύρω στα 1982-1984, ενώ η "Οικολογική Εφημερίδα" καθώς και η εξαιρετική για την εποχή του έκδοση του περιοδικού "Αρνούμαι" έρχονται να δώσουν φωνή και να προσανατολίσουν το νεογέννητο κίνημα υποστήριξης. Οι διεθνείς σχέσεις αναπτύσσονται, οι εκδηλώσεις και τα άρθρα πληθαίνουν, επιτυγχάνεται μια σχετική συνοχή και οι άμεσοι στόχοι δεν αποτελούν ακόμη αντικείμενο σύγκρουσης: αποφυλάκιση των ΜτΙ, παύση των διώξεων, νομοθεσία για εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία.

Το 1986-87 αναδεικνύονται οι πρώτοι μη θρησκευτικοί αντιρρησίες συνείδησης. Οι δηλώσεις τους είναι ανατρεπτικές, έχουν ανθρωπιστικό χαρακτήρα, δεν περιορίζουν την άρνηση σε ένα είδος στρατού η πολιτικού συστήματος, προωθούν τη Μη-Βία και την κοινωνική ανυπακοή. Το Μάρτιο του 1987 ο 28χρονος Μιχάλης Μαραγκάκης, ο πρώτος που έκανε δημόσια γνωστή την άρνησή του να στρατευτεί, συλλαμβάνεται και τον Ιούνιο καταδικάζεται σε τετραετή φυλάκιση.

Η κυβέρνηση εμμένει στη σκληρή της στάση, παρά το εντυπωσιακό κίνημα συμπαράστασης που αναπτύσσεται στην Ελλάδα και διεθνώς. Η έλλειψη πολιτικής βούλησης καλύπτεται από εκτιμήσεις για την αντισυνταγματικότητα της άρνησης στράτευσης και της εναλλακτικής υπηρεσίας. Μετά από έφεσή του το Φεβρουάριο του 1988 η ποινή του Μαραγκάκη μετατρέπεται σε φυλάκιση 26 μηνών. Στις 22 του ίδιου μήνα αρχίζει απεργία πείνας που σταματά την Πρωτομαγιά, ύστερα από την υπόσχεση της κυβέρνησης που θορυβημένη από τη διεθνή υποστήριξη δηλώνει πως θα εξετάσει την υπόθεση της αντίρρησης συνείδησης κάτω από θετικό πρίσμα.

Στο μεταξύ στις 12 Απριλίου του ίδιου χρόνου συλλαμβάνεται ο αντιρρησίας Θανάσης Μακρής που συμπαρίσταται με απεργία πείνας στο Μαραγκάκη. Στις 26/5 καταδικάζεται σε πενταετή φυλάκιση (αργότερα θα μετατραπεί σε 18μηνη), ξεκινάει νέα απεργία πείνας στην οποία τον συνοδεύει ο Μαραγκάκης και η οποία διακόπτεται όταν η κυβέρνηση δημοσιοποιεί νομοσχέδιο τον Ιούλιο. Αυτό το σχέδιο νόμου που προέβλεπε ανάμεσα σε άλλα διπλάσιας διάρκειας αναπληρωματική θητεία, δεν έφτασε ποτέ για συζήτηση στη Βουλή.

Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης Μαραγκάκη - Μακρή αναπτύσσεται μια τεράστια καμπάνια αποστολής χιλιάδων επιστολών συμπαράστασης που φέρνει σε θέση άμυνας την κυβέρνηση. Στην Ελλάδα οργανώνονται δεκάδες συναυλίες και εκδηλώσεις συμπαράστασης, ενώ πάνω από είκοσι άτομα δηλώνουν αντιρρησίες συνείδησης για ιδεολογικούς λόγους

Ο Μιχάλης Μαραγκάκης αποφυλακίζεται το Δεκέμβριο του 1988 μετά από τρεις διαδοχικές απεργίες πείνας 71, 50 και 20 ημερών, ενώ ο Θανάσης Μακρής τον Ιούλιο του 1989 μετά από δύο απεργίες 55 και 33 ημερών. Και οι δύο αποφυλακίζονται έχοντας εκτίσει τα 2/3 της ποινής τους. Στο μεταξύ, η δυνατότητα άοπλης στρατιωτικής θητείας έχει επεκταθεί με νόμο (Φλεβάρης 1988) και στους ιδεολογικούς αρνητές, κανείς όμως δεν κάνει χρήση της ρύθμισης.

Από το 1989 η είσοδος των Οικολόγων Εναλλακτικών στη Βουλή και η θετική στάση του Συνασπισμού φέρνουν το θέμα στο κοινοβουλευτικό προσκήνιο. Την ίδια περίοδο και ως μετεξέλιξη των Επιτροπών Συμπαράστασης στους Μαραγκάκη και Μακρή δημιουργείται ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης. Αν και οι ΜτΙ εξακολουθούν να φυλακίζονται (ανά πάσα στιγμή υπάρχουν περίπου 400 έγκλειστοι με τετραετείς ποινές στις στρατιωτικές φυλακές), οι διώξεις κατά των μη θρησκευτικών αντιρρησιών με εξαίρεση τις διοικητικές κυρώσεις, παγώνουν. Το Φεβρουάριο του 1990 ο αριθμός τους φτάνει τους 27 και είναι επίσης σημαντική η εμφάνιση λίγο πριν των πρώτων αντιρρησιών συνείδησης στην Τουρκία.

Η κατάσταση αλλάζει το Μάιο του 1991 με τη σύλληψη του Νίκου Μαζιώτη. Ακολουθεί η σύλληψη του Παύλου Ναθαναήλ το Σεπτέμβριο. Στις δηλώσεις τους αναφέρουν ως λόγο άρνησης την ταξική/ αντεξουσιαστική τους συνείδηση και διακηρύσσουν την απροθυμία τους να υπηρετήσουν οποιαδήποτε μορφή εναλλακτικής θητείας. Καταδικάζονται σε ένα χρόνο φυλάκιση με τριετή αναστολή και αφήνονται πάλι ελεύθεροι, ενώ τους επιδίδεται φύλλο πορείας. Ο Μαζιώτης συλλαμβάνεται και πάλι στις 09/10/1992. Αρχίζει απεργία πείνας που θα διαρκέσει 50 μέρες και θα διακοπεί με τη αποφυλάκισή του.

Το 1992 η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ανακοινώνει την προετοιμασία νομοσχεδίου του οποίου η περιπέτεια τερματίζεται όταν απορρίπτεται από το (γνωμοδοτικό και μόνο) Νομικό Συμβούλιο του Κράτους ως αντισυνταγματικό στο τέλος της χρονιάς. Οι επόμενες κυβερνήσεις, αφήνουν τη φήμη για νομοσχέδιο που αναγνωρίζει την αντίρρηση συνείδησης να αιωρείται, προσπαθώντας με διάφορα τεχνάσματα όπως η "κοινωνική θητεία στο στρατό" να ελαχιστοποιήσουν τις πιέσεις τόσο από το εξωτερικό όσο και από το εσωτερικό της χώρας. Οι αντιρρησίες έχουν φτάσει περίπου τους 100, αν και δεν είναι όλοι διατεθειμένοι να εκπληρώσουν κοινωνική υπηρεσία αν και όταν αυτή ψηφιστεί.

Οι περισσότεροι αντιρρησίες έχουν αλλάξει σπίτια και οι αρχές δεν τους ενοχλούν, κατάσταση που αλλάζει με τη σύλληψη τον Αύγουστο του 1995 του Νίκου Καρανίκα στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας. Ο Καρανίκας μεταφέρεται σε στρατιωτικές φυλακές και καταδικάζεται σε φυλάκιση τεσσάρων χρόνων για ανυποταξία σε καιρό γενικής επιστράτευσης. Το Δεκέμβρη του 1995 και μετά από την ανάπτυξη ενός μεγάλου κινήματος συμπαράστασης το Εφετείο μειώνει την ποινή του σε ένα χρόνο με τριετή αναστολή. Κατά την έξοδό του όμως από τη δικαστική αίθουσα και σύμφωνα με τη συνηθισμένη πρακτική των στρατολογικών αρχών, του επιδίδεται φύλλο πορείας. Ο Καρανίκας δεν παρουσιάζεται και η εναντίον του κατηγορία μετατρέπεται πλέον σε λιποταξία. Με την ίδια κατηγορία ο Νίκος Μαζιώτης, που έχει συλληφθεί για άλλη υπόθεση, καταδικάζεται το 1998 σε πρωτόδικη φυλάκιση δέκα μηνών, που στο Εφετείο μειώνεται στους οκτώ.

Στο μεταξύ και με καθυστέρηση δεκαετιών σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, ψηφίζεται τελικά στις 27/6/1997 ο νόμος 2510, που εισάγει μια μορφή πολιτικής κοινωνικής υπηρεσίας ως εναλλακτική της στρατιωτικής. Ο όρος αντιρρησίας συνείδησης αναφέρεται για πρώτη φορά σε νομικό κείμενο, χωρίς βέβαια αυτό να σηματοδοτεί την τυπική αναγνώριση ενός ανθρώπινου δικαιώματος. Αυτό φαίνεται πεντακάθαρα και από την εισηγητική έκθεση του νόμου, στην οποία αναφέρεται πως "η αντιμετώπιση του σχετικού ζητήματος των αντιρρησιών συνείδησης, με σεβασμό πάντα στον υποχρεωτικό και καθολικό χαρακτήρα της στρατιωτικής θητείας είναι αναγκαία και για τη συμμόρφωση της χώρας προς υποχρεώσεις που έχει αναλάβει από διεθνείς συνθήκες"... Το νομικό πλαίσιο που διέπει σήμερα την άρνηση στράτευσης για λόγους συνείδησης είναι ο νόμος 3421/2005

Η στάση του στρατού σκληραίνει πολύ αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου. Οι πρώτοι ΜτΙ που αρνούνται να εκπληρώσουν εναλλακτική υπηρεσία καταδικάζονται σε έξι χρόνια φυλάκιση (το διπλάσιο της τότε ισχύουσας εναλλακτικής), ενώ οι Λάζαρος Πετρομελίδης και Γιάννης Χρυσοβέργης προσφεύγουν ενάντια στην υπερβολικά μεγάλη διάρκεια και τις συνθήκες εκπλήρωσης του θεσμού. Ο Πετρομελίδης συλλαμβάνεται κοντά στον τόπο κατοικίας του και τον Απρίλη του 1999 καταδικάζεται σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση, απελευθερώνεται δε με απόφαση του Εφετείου και μετά από την ανάπτυξη μεγάλου κινήματος συμπαράστασης.

Όπως ήταν φυσικό, ο νόμος δεν έλυσε τα πολλά και περίπλοκα προβλήματα που είχαν τόσα χρόνια συσσωρευτεί. Παρόλα αυτά η ψήφισή του χαιρετίστηκε ως θετικό βήμα, τόσο από το εξωτερικό όσο και από τους Έλληνες αντιρρησίες που επέλεξαν να στηρίξουν το θεσμό με τη συμμετοχή τους.
Από το 1998 μέχρι σήμερα έχουν εκπληρώσει ή εκπληρώνουν εναλλακτική πολιτική υπηρεσία πάνω από 1.000 αντιρρησίες, η πορεία υλοποίησης όμως του θεσμού έχει αναδείξει μια σειρά δυσλειτουργίες και προβλήματα, για τα οποία χρειάζονται συμπληρωματικές νομοθετικές ρυθμίσεις. Οι ρυθμίσεις αυτές έχουν επαρκώς αναλυθεί στην εξαιρετική έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη (1999) καθώς και στις προτάσεις της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Αποφάσεις διεθνών οργανισμών

Μαζί με την ανάπτυξη της ιδέας της άρνησης στράτευσης στην Ελλάδα παρατηρείται μια έντονη κινητικότητα στην έκδοση ψηφισμάτων από πλευράς διεθνών οργανισμών. Το θέμα τίθεται ως ανθρώπινο δικαίωμα που πηγάζει από την εξάσκηση του δικαιώματος της ελευθερίας σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Έτσι μετά το ψήφισμα της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης (337 του 1967) και την υπερψήφιση της έκθεσης Macciocchi από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Φεβρουάριος 1983) ακολουθούν:

-Το ψήφισμα της 10/3/87 της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε.
-Η σύσταση R(87) της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης
-Το Ψήφισμα 1989/59 της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε.
-Διαδοχικά ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Σ' αυτά θα πρέπει να προστεθεί και η αποδοχή από τον ΟΑΣΕ του δικαιώματος στην άρνηση στράτευσης, στη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης τον Ιούνιο του 1990

Ιδιαίτερη σημασία πρέπει να δοθεί στα ψηφίσματα Α4-0034/98 και Α4-0468/98, καθώς αυτά εκδόθηκαν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μετά την ψήφιση του ελληνικού νόμου. Στα ψηφίσματα αυτά η Ελλάδα καλείται να άρει τις τιμωρητικές διατάξεις του νόμου, να αμνηστεύσει τους αντιρρησίες σε βάρος των οποίων εκκρεμούν ποινικές διώξεις και να απαλλάξει πλήρως ή εν μέρει όσους είχαν δημόσια δηλώσει την άρνησή τους να στρατευτούν πριν την ψήφιση του νόμου. Στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί και η δέσμευση της Διεθνούς Αμνηστίας να υιοθετήσει ως κρατούμενο συνείδησης όποιον δεν ενταχτεί στο νόμο λόγω των τιμωρητικών του διατάξεων.

Ιδιαίτερη επίσης σημασία αποκτούν η τεκμηρίωση από το Συμβούλιο της Ευρώπης της παραβίασης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη από την Ελλάδα για τη διακριτική μεταχείριση που επιβάλλει στους αντιρρησίες συνείδησης (2001) και η για πρώτη φορά υιοθέτηση σχετικής έκθεσης (έκθεση Marty - 2001) από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η πρακτική επίσης της Ελλάδας να ασκεί συνεχείς και επαναλαμβανόμενες διώξεις για το ίδιο ουσιαστικά αδίκημα μπήκε στο στόχαστρο της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε. στην πρόσφατη συνεδρίασή της (Μάρτης 2005), καθώς αντιβαίνει ρητά στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα.

Οι αντιδράσεις

Καθώς την καταστολή τους την έχει αναλάβει το κράτος, οι Έλληνες αντιρρησίες συνείδησης δεν έχουν γίνει αντικείμενο παρά φραστικών μόνο επιθέσεων. Εξαίρεση αποτελεί η προγραμματισμένη για τη δίκη του Παύλου Ναθαναήλ τοποθέτηση βόμβας από ομάδα νεοναζί, η οποία όμως σκάει στα χέρια των κατασκευαστών της. Οι δημοσιογραφικές επιθέσεις, ιδιαίτερα σκληρές στο παρελθόν, έχουν αμβλυνθεί σε τόνους, ενώ ένα μέρος του τύπου εκφράζει μια ουδέτερη ή και θετική στάση απέναντι στο ζήτημα. Με εξαίρεση άλλωστε κάποιες εφημερίδες που εκφράζουν πολιτικές απόψεις του δεξιού ή ακροδεξιού χώρου, η θεσμοθέτηση της κοινωνικής υπηρεσίας χαιρετίστηκε θετικά.

Από τον πολιτικό χώρο οι ισχυρότερες αντιδράσεις προέρχονται από τη Δεξιά και σχεδόν εκμηδενίζονται στην Αριστερά, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως η στάση της στο ζήτημα είναι ενιαία ή συναντά την πλήρη αποδοχή από πλευράς αντιρρησιών. Από πλευράς στρατιωτικού κατεστημένου δεν έχει γίνει κάποια χειρονομία καλής θέλησης, ίσα-ίσα που η διαχείριση του θεσμού από τον στρατιωτικό μηχανισμό του έδωσε μια σειρά όπλα απέναντι στους αντιρρησίες. Η πρακτική της τοποθέτησης, ανεξάρτητα από οικονομική και οικογενειακή κατάσταση, του συνόλου των αντιρρησιών σε απόσταση τετρακοσίων τουλάχιστον χιλιομέτρων από τον τόπο κατοικίας τους, λέει πολλά για τον τρόπο σκέψης των διαχειριστών του θεσμού και επιβάλλει την άμεση υπαγωγή του σε φορέα εκτός του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Η θέση της εκκλησίας επίσης παραμένει υποκριτικά αρνητική, ταυτίζοντας την κοινωνική υπηρεσία με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, αφού προφανώς δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει το γεγονός πως τόσο ο Μαραγκάκης όσο και ο Μακρής, αλλά και άλλοι αντιρρησίες στη συνέχεια, ήταν άτομα με ορθόδοξη θεολογική παιδεία, την οποία άλλωστε χρησιμοποίησαν σε μεγάλο βαθμό για να ορίσουν τους λόγους της άρνησης στράτευσής τους.

Σήμερα

Μετά τη θέσπιση της εναλλακτικής υπηρεσίας, κύριοι στόχοι των αντιρρησιών συνείδησης είναι ο σεβασμός των δικαιωμάτων όσων επιλέγουν να την εκπληρώσουν, η αποφυγή των διακρίσεων σε βάρος τους, η πληροφόρηση για την άρνηση στράτευσης, την αντιμιλιταριστική δράση και την προώθηση της αντίρρησης συνείδησης ως στάσης μέσα στην κοινωνία, η αποποινικοποίησή της ολικής άρνησης στράτευσης, η διεκδίκηση του δικαιώματος στην αντίρρηση συνείδησης σε κάθε μορφής υποστήριξη που ο πολίτης καλείται να προσφέρει στο στρατό κα.

Αυτός ο αγώνας για μια ακόμη φορά δεν γίνεται χωρίς κόστος. Οι δικαστικές περιπέτειες των αντιρρησιών συνείδησης έχουν προκαλέσει για άλλη μια φορά το ενδιαφέρον της Ευρώπης, ενώ η War Resisters International, η διεθνής οργάνωση των αρνητών στράτευσης, αποφάσισε να αφιερώσει το έτος 2005 στην Ελλάδα, πραγματοποιώντας μια εβδομάδα εκδηλώσεων στην Θεσσαλονίκη από 09 έως 15 Μάη. Η εξαιρετικά βαριά για απλή ανυποταξία καταδίκη του Λάζαρου Πετρομελίδη σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή το Δεκέμβρη του 2004, ( η οποία μετατράπηκε σε πέντε μήνες με αναστολή στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο μετά από μια εντυπωσιακή σε πλήθος και ποιότητα ομάδα μαρτύρων υπεράσπισης) φαίνεται να αποτελεί μια από τις τελευταίες σπασμωδικές κινήσεις εκδίκησης ενός μηχανισμού που χάνει πια το παιχνίδι από τα χέρια του

Το ερώτημα που φαίνεται να αναπτύσσεται σε μικρά προς το παρόν κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας αφορά τον ίδιο τον θεσμό της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Τα στοιχεία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας δείχνουν πως όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι στρέφουν την πλάτη στον στρατό αποφεύγοντας να καταταγούν, χωρίς ωστόσο την ανάγκη για επίκληση ιδεολογικών ή άλλων λόγων. Ταυτόχρονα – και λόγω της αλλαγής του ρόλου του ελληνικού στρατού - εμφανίζονται νέες μορφές άρνησης στράτευσης. Ο Γιώργος Μοναστηριώτης, ο πρώτος επαγγελματίας στρατιωτικός που δήλωσε δημόσια την άρνησή του να συνεχίσει να υπηρετεί καθώς και ο Νίκος Μπαλτούκας, που αρνήθηκε για ιδεολογικούς λόγους να εκπληρώσει την εφεδρική του υποχρέωση, δίνουν την πρόγευση και μας κάνουν αισιόδοξους για το τι πρόκειται να επακολουθήσει.


Πηγή: http://www.antirrisies.gr